Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku.
Wykładania gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.
W przedmiotowej sprawie, w pkt II wyroku wskazano obok skarżącego K. K. także P. F. Wskazać należy, że skarga P. F. została rozpoznana odrębną sprawą. Mocą zarządzenia z dnia 14 kwietnia 2014 r. jako skarżącego w niniejszej sprawie uznano wyłącznie K. K. Tym samym określenie w pkt II wyroku, że skarżącą w niniejszej sprawie była także P. F., należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską. W tym stanie rzeczy sprostowanie w tym zakresie stało się konieczne.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd sprostował oczywistą omyłkę jak w sentencji.