Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy D. W., w którym skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2015 r. odmówiono przyznania D. W. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Pismem z dnia 12 kwietnia 2015 r. M. W. wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 18 marca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.
Wyjaśnić należy, że krąg stron w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy ograniczono tylko do podmiotu występującego z takim wnioskiem. W związku z powyższym prawo do zaskarżania orzeczeń dotyczących prawa pomocy przysługuje tylko tym osobom, które wystąpiły z wnioskiem o przyznanie tego prawa.
W niniejszej sprawie M. W. (mąż skarżącej) nie wniósł skargi, nie został też uznany za stronę niniejszego postępowania, bowiem nie brał udziału w postepowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżonym postanowieniem. Postanowienie referendarza sądowego dnia 18 marca 2015 r. zostało wydane w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej D. W. o przyznanie jej prawa pomocy. Tym samym stwierdzić trzeba, że M. W. nie ma legitymacji do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wydanego w sprawie dotyczącej złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z tego powodu sprzeciw M. W. od postanowienia z dnia 18 marca 2015 r. jako niedopuszczalny należało odrzucić, stosownie do treści art. 178 w związku z art. 197 § 2, art. 258 § 3 i art. 259 § 1 p.p.s.a.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.