Uzasadnienie
G. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia w prawie wykonywania zawodu lekarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 220 § 3 w/w ustawy.
Zgodnie z zrządzeniem z dnia 19 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 26 lutego 2008 r., wezwał skarżącą na podstawie § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru Skarżąca otrzymała w/w pismo w dniu 3 marca 2008 r., a więc wyznaczony przez Sąd termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął z dniem 10 marca 2008 r. Skarżąca żądany wpis uiściła lecz dopiero w dniu 19 marca 2008 r., a więc po terminie wskazanym przez Sąd. Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany.
Mając na uwadze, że czynność skarżącej, od której zależała skuteczność skargi nie została wykonana w terminie, stwierdzić należy, iż skarga wniesiona została bez dopełnienia wymaganego przez prawo warunku, nie można zatem było nadać dalszego biegu sprawie, skarga zaś podlega odrzuceniu.
Z tego też względu orzeczono jak w pkt I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) O kosztach jak w pkt II sentencji na podstawie art. 232 § 1 w/w ustawy.