Uzasadnienie
UZASZADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną [...] stycznia 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] października 2008r. umarzającą postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dodatkowych anten zamontowanych na istniejącym maszcie stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na dachu budynku przy [...] w [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w trakcie postępowania organ I instancji ustalił, że na maszcie istniejącym na dachu budynku zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w dniu [...] lutego 2002r. zainstalowano 6 paneli antenowych telefonii komórkowej i 1 antenę paraboliczną GSM. W dniu 1 lutego 2008r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dokonał orientacyjnych pomiarów pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji i nie stwierdzono przekroczeń wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z [...] października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych.
Wobec tego zdaniem organu odwoławczego z uwagi na stwierdzenie legalności i prawidłowości wykonania stacji bazowej nie istnieją podstawy do ingerencji organu nadzoru budowlanego w sprawie, co stanowi przesłankę do umorzenia postępowania administracyjnego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka Akcyjna [...].
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącyej zarzucił organowi naruszenie art. 105 kpa, 107 kpa oraz art. 30 ust 1 pkt 3c i art. 49b ust 1 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skarga należało uznać za zasadną.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia przyjętą przez organ nadzoru budowlanego był przepis art. 105 § 1 kpa zgodnie z treścią którego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji państwowej wydaje decyzję o jego umorzeniu.
Istniejąca w sprawie sytuacja nie uzasadniła jednak zastosowania przepisu art. 105 § 1 kpa. Postępowanie przed organami nadzoru budowlanego toczyło się na wniosek Spółki Akcyjnej [...] która domagała się rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej umiejscowionej na dachu budynku przy ul. [...] w [...].
Istniały więc przesłanki zarówno prawne jak i faktyczne do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
W związku ze zgłoszonymi zarzutami do przedmiotowej inwestycji oraz żądaniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego zobowiązany był rozpatrzeć sprawę i wydać decyzję zawierającą rozstrzygnięcie merytoryczne również w przypadku braku przesłanek do uwzględnienia żądania strony (v. wyrok NSA z 10 stycznia 1988r., SA/Wr 957/08).
Organ I instancji nie mógł bowiem umorzyć postępowania, jeżeli strona żądała rozpatrzenia sprawy co do jej istoty. Żądanie takie świadczyło bowiem, że postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. Decyzję o umorzeniu postępowania organ administracji państwowej wydaje zgodnie z art. 105 § 1 kpa wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, /por. wyrok NSA z dnia 26 września 2001 r. sygn. akt V SA 381/01 Lex nr 78917/. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie.
Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Tak więc nie znajduje uzasadnienia w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym, /por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r. sygn. akt SA/Łd 2424/94/.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i doktryną prawa bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 kpa, to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa.
Tak rozumianej bezprzedmiotowości nie należy mylić z bezzasadnością żądania strony. Bezzasadność żądania oznacza brak przesłanek do uwzględnienia wniosku.
Uznając, że żądanie strony jest bezzasadne organ musi wykazać w decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty.
Wprawdzie decyzje organów obu instancji zawierają elementy merytorycznej oceny wniosku strony, to jednak umorzenie postępowania w oparciu o art. 105 § 1 kpa oznacza, że sprawa co do jej istoty nie została załatwiona.
W rozpoznawanej sprawie należało wyjaśnić wszystkie okoliczności istotne do rozpatrzenia sprawy uwzględniając również zarzuty zgłoszone przez wnioskującego. Ustalenie zaś, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawcy, nie dawało podstawy do umorzenia postępowania a do wydania rozstrzygnięcia o odmowie rozbiórki.
Dlatego umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości w sytuacji, gdy istniały podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy stanowi naruszenie art. 105 § 1 kpa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.