Uzasadnienie
A. W. (dalej jako Skarżąca) wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki uszkodzonej rury stalowej o średnicy 120 mm i wysokości około 0,40 m znajdującej się w ogrodzeniu działki nr ew. [...] z obrębu [...]
Pismem z dnia 5 kwietnia 2018 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powoła się na okoliczność wniesienia skargi na decyzję dotyczącą przedmiotowego nakazu rozbiórki.
Wnioskodawczyni wskazuje przy tym na fakt, że przedmiotowa rura nie istnieje, bowiem został wykonany nakaz rozbiórki.
Powyższą okoliczność miała zostać potwierdzona w aktach administracyjnych niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednak art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi przez organ, sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jednym z warunków wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Jak również stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".
W niniejszej sprawie, wniosek nie został wyczerpująco uzasadniony. Skarżąca nie przytoczyła w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić per se uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd.
Samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu oraz przekonanie strony o wadliwości zaskarżonego aktu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania - postrzegana przez stronę niezgodność działań organów administracji publicznej z prawem nie może przemawiać za zasadnością wniosków w postępowaniach wpadkowych, a takim jest postępowanie o przyznanie ochrony tymczasowej.
Odnosząc się w niezbędnym zakresie do istoty sprawy wskazać należy, iż a akt administracyjnych wynika okoliczność, że na dzień wydania kwestionowanej decyzji strona nie wykonała przedmiotowej czynności rozbiórki uszkodzonej rury stalowej o średnicy 120 mm i wysokości około 0,40 m znajdującej się w ogrodzeniu działki nr ew. [...] z obrębu [...].
Ponadto należy podkreślić okoliczność, że zgodnie ze stanowiskiem organu rura podlegająca nakazowi rozbiórki stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd zobowiązany był do wyważenia interesu zarówno Skarżącej jak i potencjalnych osób trzecich - wobec których uszkodzona rura stalowa może stanowić zagrożenie ich bezpieczeństwa i mienia.
W ocenie Sądu z uwagi na ogólnodostępność obiektu podlegającego nakazowi rozbiórki, stwarza on realne zagrożenie dla zdrowia i mienia osób trzecich.
Dlatego też, w ocenie Sądu niecelowym jest wstrzymanie wykonania niniejszego nakazu rozbiórki, tym bardziej, iż strona nie uprawdopodobniła przesłanek przemawiających za przyznaniem jej ochrony tymczasowej.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.