Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) listopada 2004 roku, Nr (...) Prezydent Miasta Stołecznego (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Sp. z o.o. (...) pozwolenia na budowę stacji paliw (...) wraz z infrastrukturą techniczną zagospodarowaniem terenu i wjazdem od ul. (...) na działkach o nr ew. (...) i (...) w (...).
Od powyższej decyzji odwołanie złożył P P podnosząc zarzut, iż wydane pozwolenie na budowę jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka o nr ew. (...) położona jest w strefie oznaczonej symbolem (...), dla której ustanowiony został nakaz utrzymania (...) powierzchni działki jako powierzchni biologicznie czynnej. Organ I instancji zdaniem skarżącego nie porównał projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności nie sprawdził czy została zachowana proporcja powierzchni biologicznie czynnej do wielkości działki.
Decyzją z dnia (...) stycznia 2005 roku, Nr (...) Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) listopada 2004 roku.
W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda (...) stwierdził, że plan zagospodarowania przestrzennego na podstawie którego ustanowiony został wymóg utrzymania 50% działki jako powierzchni biologicznie czynnej przestał obowiązywać z dniem (...) października 2004 roku. Wiążące są więc ustalenia zawarte w decyzji z dnia (...) czerwca 2004 roku, Nr (...) oraz decyzji z dnia (...) października 2004 roku, Nr (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedłożony projekt budowlany zdaniem Wojewody (...) jest zgodny z tymi decyzjami w tym też z wymogiem określającym powierzchnię biologicznie czynną zawartym w decyzji z dnia (...) czerwca 2004 roku, Nr (...).
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył P P podnosząc zarzut, iż organ administracji uznał za wiążące wymogi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej w oparciu o plan zagospodarowania przestrzennego, który przestał obowiązywać, a nadto sprzecznej z tym planem. Organ administracji zdaniem skarżącego nie ustalił jaka jest rzeczywista wielkość procentowa biologicznie czynnej powierzchni działki. Organ administracji wydający pozwolenie na budowę nie ustosunkował się również do zarzutu czy planowana inwestycja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia (...) sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Zastosowanie przepisów wymienionego rozporządzenia do wyznaczenia wskaźnika stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki pozwala stwierdzić, iż wskaźnik zachowania 50 % biologicznie czynnej powierzchni działki nie został przez inwestora zachowany.
Nadto zdaniem skarżącego inwestor rozpoczął prace budowlane nie posiadając ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu (...) listopada 2004 roku inwestor wybudował barak i podłączył go do miejskiej sieci elektrycznej, a następnie w połowie grudnia 2004 roku ogrodził teren co w świetle prawa budowlanego jest równoznaczne z wykonywaniem prac przygotowawczych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja zapadła z rażącym naruszeniem art.127 kpa oraz art.l38§l pkt.1 kpa.
Zgodnie z treścią art.127 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Przepis ten jednoznacznie stanowi, iż od decyzji wydanej przez organ I instancji odwołanie może wnieść wyłącznie strona. Stroną postępowania zgodnie z treścią art.28 kpa jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ustawa z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm.) zawiera jednak własną definicję strony stosowaną dla potrzeb postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 28 ust.2 tejże ustawy stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Z kolei z art.3 pkt.20 wymienionej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.
Z akt sprawy wynika, że działka na której ma być realizowana inwestycja graniczy z drogami publicznymi to jest T T i ulicą (...) oraz działką o nr ew(...) należącą do J T i A. Dopiero z działką o nr ew. (...) graniczy działka skarżącego P P. Od projektowanej stacji benzynowej działka skarżącego znajduje się w odległości około 50 m. Nie sposób uznać by na działkę znajdującą się w takiej odległości projektowana stacja benzynowa mogła w jakikolwiek sposób oddziaływać. Zgodnie z treścią §102 oraz §103 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98 poz.1067 ze zm.) maksymalna odległość w jakiej obiekty budowlane muszą być oddalone od stacji paliw to 20 m. Nadto ze znajdującego się w aktach sprawy raportu oddziaływania inwestycji na środowisko nie wynika by stacja paliw w jakikolwiek sposób oddziaływała na działkę skarżącego.
Zdaniem Sądu skarżącemu nie przysługuje status strony w sprawie wydania pozwolenia na budowę stacji paliw zlokalizowanej na działce o nr ew. (...) i działce o nr ew. (...). Okoliczność, iż organ I instancji błędnie uznał skarżącego za stronę postępowania nie oznacza, iż skarżący nabył status strony. Organ odwoławczy ma obowiązek samodzielnie zbadać czy osoba wnosząca odwołanie ma status strony postępowania. W niniejszej sprawie organ administracji zaniechał tego obowiązku i z naruszeniem art.138§l pkt.1 kpa rozpoznał merytorycznie odwołanie wniesione przez osobę nieuprawnioną. Odwołanie zostało w istocie rozpoznane od decyzji, która stała się ostateczna. Stanowi to rażące naruszenie art.127 kpa oraz art.138§1 pkt.1 kpa. W wypadku wniesienia odwołania przez osobą, której nie przysługuje przymiot strony postępowania organ administracji zgodnie z treścią art.138§l pkt.3 kpa winien umorzyć postępowanie odwoławcze.
Z powyższych względów na podstawie art.l45§l pkt.2 oraz art.152 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.