Uzasadnienie
W dniu 15 stycznia 2015r. do Sądu wpłynął na obecnie obowiązującym formularzu PPF stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015r. (Dz. U. z 2015r., poz. 1257) wniosek A. R. w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W formularzu wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, majątkową i życiową.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, że nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 995,84 złotych miesięcznie. Do wniosku wnioskodawca załączył kserokopię orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 9 czerwca 2010r. stwierdzające, iż jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji.
Oświadczył, że posiada dom o pow. 125 m ². Nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych powyżej 5000 złotych ani oszczędności pieniężnych. Wskazał, że ponosi następujące wydatki tj. opłatę za energię w wysokości 300,00 złotych (za okres 2 miesięcy), opłatę za gaz 50,00 złotych miesięcznie, opłatę za wodę i ścieki 200,00 złotych (za okres 2 miesięcy), koszty mieszkania 130,00 złotych miesięcznie, koszty rehabilitacji ok. 30,00 złotych miesięcznie, zakup leków 430,00 złotych (na okres ok. 1,5 miesiąca).
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca zaznaczył, że od 1983r. jest inwalidą całkowicie niezdolnym do pracy po dwóch zawałach i dwóch wylewach krwi do mózgu. Podniósł, że uzyskiwany dochód z tytułu renty w wysokości wskazanej wyżej jest zbyt mały na bieżące utrzymanie. Podał, że żyje bardzo skromnie na granicy nędzy. Uzyskuje pomoc od syna, który ma własną rodzinę. Poinformował, że żona pobiera rentę w wysokości 774,00 złotych i przebywa u córki.
Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawca wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawca jest niewielki i nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Ponadto wnioskodawca wykazał, że nie ma możliwości uzyskania pomocy finansowej od małżonki, która uzyskuje również niski dochód w wysokości 774,00 złotych.
Z tych też względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.