Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]października 2015r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267), dalej k.p.a., po rozpoznaniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015r.- utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2015r.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], GINB zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] Nr [...]z dnia [...] listopada 2014 r., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy rurociągu przesyłowego o œśrednicy 600 mm biegnącego od ujęcia wody w [...] do [...], w obrębie działki nr [...],[...], obręb [...], na terenie posesji nr [...] w [...].
Decyzją z dnia [...]lutego 2015 r., Nr [...], [...] WINB utrzymał w mocy decyzję PINB w [...] Nr [...]z dnia [...] listopada 2014 r., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy przedmiotowego rurociągu przesyłowego.
Powyższa decyzja z dnia [...]lutego 2015 r. została zaskarżona przez [...]do Wojewódzkiego Sądu Adminiatrscyjnego we Wrocławiu, który nieprawomocnym wyrokiem z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II SA1Wr 315/15 skargę oddalił.
Pismem z dnia 4 sierpnia 2015 r. [...]wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] lutego 2015 r.
Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, pismem z dnia 14 września 2015 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej, a następnie postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. zawiesił postępowanie z urzędu.
Organ wskazał, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wzruszenia określonego aktu w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego.
Zdaniem organu powinien on zawiesić postępowanie administracyjne, jeżeli postępowanie to zostało wszczęte po wniesieniu skargi i wszczęciu postępowania sądowego co do tej samej decyzji, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez sąd administracyjny. W sytuacji odwrotnej, gdyby wniesienie skargi do sądu nastąpiło po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, to wówczas postępowanie sądowe podlegałoby zawieszeniu (art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.).
Organ wyjaśnił, że skarga do WSA we Wrocławiu na decyzję [...] WINB z dnia [...] lutego 2015 r., została złożona wcześniej, niż wniosek [...]o stwierdzenie nieważności ww. rozstrzygnięcia.
W związku z powyższym, działając zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, organ zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...]W1NB z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], do czasu zakończenia postępowania sądowego prawomocnym wyrokiem.
Nadto organ wyjaśnił, że jakkolwiek Sąd wydał wyrok w przedmiotowej sprawie, jednakże wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 315/15 jest nieprawomocny.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli [...]domagając się jego uchylenia oraz uchylenia postanowienia go poprzedzającego z dnia [...] września 2015r.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
- - naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i nierozpatrzenie merytoryczne sprawy w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Zdaniem skarżących żaden przepis prawa nie reguluje wprost sytuacji w której wniesienie skargi do sądu administracyjnego następuje przed wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tego samego aktu. Brak jest więc podstawy prawnej do zawieszenia postepowania przed organami administracji.
Pozostałe zarzuty skargi odnoszą się do kwestii legalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić.
W rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności prowadzenia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, po uprzednim skutecznym wniesieniu skargi do sądu administracyjnego.
Organ wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...]WINB z [...] lutego 2015r. uznał, że niedopuszczalnym jest jego dalsze prowadzenie, w sytuacji gdy toczy się postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie kontroli legalności tej decyzji, i na tej podstawie zawiesił postępowanie nadzwyczajne.
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym zwanej dalej "P.p.s.a.", prowadzenie postępowania podatkowego w trybie nadzwyczajnym (w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności decyzji lub wznowienia postępowania) nie stoi na przeszkodzie wniesieniu skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego. Postępowanie sądowe podlega w takim wypadku zawieszeniu.
Ustawodawca milczeniem jednak pominął sytuację odwrotną, a mianowicie, czy możliwe jest wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym już po zawiśnięciu sprawy w sądzie. Brak odpowiedniej regulacji nastręcza wiele problemów.
Sądowi w składzie orzekającym w niniejszej sprawie znana jest rozbieżność stanowisk, zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i doktrynie, w kwestii dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Sąd w pełni podziela jednak pogląd wyrażony w wyrokach WSA w Gorzowie Wlkp. w sprawie o sygn. akt I SA/Go 9/13, WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 347/13, WSA w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 349/13 czy III SA/Po 1284/13. W orzeczeniach tych sądy zasadnie uznały, iż znalezienie właściwego rozwiązania zapobiegającego dwutorowości postępowań nie może opierać się jedynie na wykładni art. 56 P.p.s.a, który tego rodzaju zbiegu postępowań nie rozstrzyga, ale na przepisach kodeksu postępowania administracyjnego -art. 97 § 1 pkt 4 kpa.
W ocenie Sądu zasadnie wszczęto postępowanie administracyjnego w trybie nadzwyczajnym, a następnie, z uwagi na wcześniejsze zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego, postanowiono o jego zawieszeniu, w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa, do czasu zakończenia sprawy sądowej.
W świetle powyższego, za prawidłowe uznać zatem należy działanie organów w zakresie zawieszenia, wszczętego na wniosek strony, postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym wobec ostatecznej decyzji administracyjnej, w sytuacji wcześniejszego uruchomienia kontroli sądowej co do tej samej decyzji (w rozpoznawanej sprawie zapadł już nieprawomocny wyrok przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu). Bowiem merytoryczne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, co do decyzji dotychczasowej w postępowaniu nadzorczym będzie możliwe dopiero po wydaniu prawomocnego orzeczenia przez sąd, które w tym przypadku ma charakter zagadnienia wstępnego, o którym mowa w wymienionym przepisie.
Należy podkreślić, iż zarówno w doktrynie (por. np. A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. J. Borkowskiego, Warszawa 1989, s. 333; L. Żukowski, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1999 r., II SA/Gd 1353/98, OSP 2000, z. 5, s. 265-270; T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 180; B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 273 i 274), jak i w orzecznictwie (por. uch. NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, s. 130 i 131) dominuje pogląd, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do prowadzenia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Stanowisko to należy uznać za aktualne także na gruncie obecnej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Mając powyższe na uwadze, skargę, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.