Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2006r, znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a, po rozpatrzeniu wniosku M. i A. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...], uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] stycznia 2005 r., znak: [...], w części dotyczącej nakazu wystąpienia do organu I instancji z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie dwóch studni wykonanych na działce nr ew. [...] oraz jednej na pograniczu działek nr ew. [...] i [...] i w tym zakresie umarzającej postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części (dotyczącej doprowadzenia w/w studni do stanu zgodnego z prawem) utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] stycznia 2005 r, znak: [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...].
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r, znak: [...], nakazał A. i M. R., A. W., oraz J. I.:
doprowadzić studnię wybudowaną w 1968 r, usytuowaną na pograniczu działek nr ew. [...] i [...] w Z., do stanu zgodnego z przepisami § 53 ust. 1, Zarządzenia
Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Z dnia 19.07.1966 r. nr 10, poz. 44), powierzchnię terenu w promieniu 1 m dookoła studni wybrukować lub utrwalić w inny sposób, ze spadkiem od kręgów betonowych, doprowadzić dwie studnie kopane wykonane przed 1993 r, usytuowane na działce nr ew. [...] w miejscowości Z., do stanu zgodnego z przepisami § 69 ust. 5, Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony
Środowiska z dnia 03 lipca 1980 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r, Nr 17, poz. 62 z późn. zm.), teren otaczający studnię kopaną powinien być zabezpieczony przed przesiąkaniem wody na szerokość 2 co najmniej 2,0 m licząc od zewnętrznej powierzchni ocembrowania studni, przy czym zabezpieczenie to powinno składać się z warstwy ubitej gliny grubości 0,2 m pokrytej brukiem lub płytą betonową na posypce piaskowej, ułożonej ze spadkiem 2 % w kierunku zewnętrznym, wystąpić do urzędu z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie przedkładając orzeczenie techniczne o prawidłowości budowy 2 studni wykonanych na działce nr ew. [...] i 1 studni na pograniczu działek nr ew. [...] i [...], sieci wodociągowej oraz przyłączy do budynków mieszkalnych na działce nr ew. [...], [...] i [...], sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia wraz z inwentaryzacją geodezyjną, celem uzyskania pozwolenia na użytkowanie, w terminie do dnia [...] grudnia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...], uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] stycznia 2005 r, znak: [...], w części dotyczącej nakazu wystąpienia do organu I instancji z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie dwóch studni wykonanych na działce nr ew. [...] oraz jednej na pograniczu działek nr ew. [...] i [...] i w tym zakresie umarzył postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części (dotyczącej doprowadzenia w/w studni do stanu zgodnego z prawem) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] stycznia 2005 r, znak: [...].
A. i M. R. wystąpili do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z wnioskiem o stwierdzenia nieważności, opisanej wyżej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W wyniku rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności zapadła zaskarżona decyzja.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zasadnie, zapadła w oparciu o art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r, Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Podstawą zastosowania w/w przepisu było ustalenie, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz to, iż teren wokół studni na pograniczu działek nr ew. [...] i [...] położonych w Z., nie jest odpowiednio wybrukowany, ani utwardzony co narusza § 53 ust. 1, Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r.,. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Z dnia 19.07.1966 r. nr 10, poz. 44), jak również fakt, iż teren wokół studni znajdujących się na działce nr ew. [...] w 3
Z. nie jest odpowiednio zabezpieczony przed przesiąkaniem wody, co narusza § 69 ust. 5, Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 03 lipca 1980 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62 z późn. zm.).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...], została wydana zgodnie z prawem i nie jest obarczona żadną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 Kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący A. i M. R. dochodzili uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podnieśli, że " organem właściwym do rozpatrzenia studni jest Ochrona Środowiska", a zastosowanie w sprawie ma Prawo wodne.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Stosownie do dyspozycji art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.nr153,poz.1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów prawa oraz trafności ich wykładni.
W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając jak w zaskarżonej decyzji dopuścił się obrazy przepisów art. 7 i 77 kpa, wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy.
Wskazać należy, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem nadzwyczajnym. Organ prowadzący postępowanie nieważnościowe nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, a celem postępowania jest przeprowadzenie kontroli ostatecznej decyzji dla zbadania, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych i opisanych w zamkniętym katalogu w art.156§ 1 pkt 1-7 kpa.
Zdaniem Sądu, organ dokonując oceny decyzji pod względem przesłanek nieważnosciowych nie uwzględnił istotnych dla tej oceny okoliczności.
Z akt sprawy wynika, że jedna że studni usytuowana była na pograniczu działek oznaczonych numerami [...], przy czym działka nr [...] stanowiła własność J. I., zaś działka nr [...] własność M. R.. Inwestorem studni był 4
M. R. Nakaz objęty kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją w zakresie tej studni objął A. i M. R., J. I., a także A. W. Odnośnie studni usytuowanej na działce oznaczonej numerem [...], to jej inwestorem był M. R., właścicielką działki była A. W. Nakaz objęty kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją objął, co do tej studni A. i M. R., A. W., a także. J. I. Wskazać należy, że przepis art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) - przewiduje nałożenie nakazu tam opisanego na inwestora, właściciela lub zarządcę.
Rozpoznając sprawę ponownie organ musi rozważyć zatem prawidłowość skierowania nakazu w kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, a w szczególności, czy ewentualne uchybienia w tym zakresie stanowią jedną z przesłanek nieważnościowych, o których mowa w przepisie art.. 156 k.p.a.
Kolejną istotną, a niewyjaśnioną przez organ okolicznością jest to, czy w sprawie zakończonej kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją zaistniały okoliczność,i by mogła zapaść taka właśnie decyzja. Ponownie należy odwołać się do przepisu art. 40 w/w ustawy Prawo budowlane, który uzależnia zastosowanie przewidzianej w nim procedury niezbędnej do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami od ustalenia tego, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 37.
Przepis art. 37 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) mówi o przymusowej rozbiórce gdy organ stwierdzi, m.in. że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę.
Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że podstawą zastosowania przepisu art.40 w/w ustawy Prawo budowlane było ustalenie, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale twierdzenie to nie zostało poparte właściwie wskazanym materiałem dowodowym i jego omówieniem.
Rozpoznając sprawę ponownie organ rozważy zatem, czy w kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja mogła zapaść w trybie przepisu art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r., czy też brak odniesienia do przesłanek z przepisuart. 37 tej 5 ustawy stanowi o tym, że decyzja ta zapadła z rażącym, zatem kwalifikowanym naruszeniem prawa.
Sąd stwierdza, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, wydana została przez właściwy organ, a w sprawie zastosowanie miała ustawa Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 z późn. zm.).
Studnia nie jest wprawdzie expressis verbis zaliczona do obiektów budowlanych w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., jednak budowa studni podlega przepisom tej ustawy na co wskazuje treść art. 6 ust 1 i 2 ustalająca, że warunki techniczne jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane, określają wymagania w zakresie ustalonym w art. 5 ust. 1-5, przy czym w pkt 5 mówi się między innymi o zaopatrzeniu w wodę.
W ocenie Sądu przedmiotowe studnie, mające umożliwić zaspokojenia własnego zapotrzebowania w wodę trzech gospodarstw, podlegają przepisom zwykłego korzystania z wody i w tych okolicznościach sprawy nie było wymagane pozwolenie wodnoprawne.
Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145§1 pkt 1 lit. a, c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270), uznając, że istotne jest ponowne rozpoznanie sprawy i rozważenie wskazanych przez Sąd okoliczności, bowiem może mieć ono wpływ na wynik sprawy.