Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r, znak [...] po rozpatrzeniu zażalenia J. T., na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2006r., znak: [...], przekazujące zgodnie z właściwością do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], zażalenie J. T. na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006r, znak [...] wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], odmówiono J. T. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego przy ul. [...]) w [...]. Organ w tym postanowieniu zawarł pouczenie, o służącym stronom zażaleniu do Wojewody [...].
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2006r., znak: [...], przekazał zażalenie J. T. zgodnie z właściwością do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] stwierdził, że mylnie wskazano w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2006r, Wojewodę [...] jako organ odwoławczy. Zgodnie zaś z przepisem art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. - o własności lokali (Dz. U. z 2000r.,Nr 80, poz. 903, z późn. zm.) wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu należy do zadań własnych starosty (prezydenta). Ustawa o własności lokali nie wskazuje organu wyższego stopnia właściwego do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie starosty (prezydenta) w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, zastosowanie będą miały zatem przepisy ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 Kpa organem wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego jest samorządowe kolegium odwoławcze.
Po rozpatrzeniu zażalenia na to postanowienie, zapadło zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że organy administracji publicznej powinny z urzędu przestrzegać swojej właściwości miejscowej, rzeczowej i instancyjnej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił argumentację zawarta w uzasadnieniu postanowienia organu pierwszej instancji i stwierdził, że organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia skarżącego na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący dochodził uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skarżący podniósł, że w jego ocenie organem wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest Wojewoda. Ustawa o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994r. nie wskazuje wprost organu wyższego w stosunku do organu pierwszej instancji. Organem odwoławczym powinien być zatem organ administracji architektoniczno budowlanej, ponieważ podejmuje on rozstrzygnięcia w takim właśnie zakresie.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z dyspozycją art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.nr153,poz.1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zdaniem Sądu zaskarżonemu i poprzedzającemu go postanowieniu organu pierwszej instancji, można postawić zarzutu naruszenia prawa, który skutkuje ich uchylenie.
W stanie prawnym niniejszej sprawy bezsprzeczne jest że, zgodnie z art. 2 ust 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r., (Dz. U. z 2000r., nr 80, poz. 903 że zm.) o własności lokali rozstrzygniecie w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali należy do zadań własnych starosty (i odpowiednio prezydenta). Ten stan prawny wprowadziła ustawa z dnia 21 stycznia 2000r., o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej. Poprzednie brzmienie ustawy z dnia 24 czerwca 1994r., o własności lokali, wskazywało jako organ właściwy - organ administracji architektoniczno budowlanej. Ustawa z dnia 24 czerwca 1994r.,o własności lokali nie wskazuje organu wyższego stopnia nad w/w organem w zakresie przedmiotowego dla sprawy rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu nie jest właściwy pogląd, zgodnie z którym dla przypisania kompetencji organu drugiej instancji zastosowanie ma zasada ogólna wyrażona w art. 17 kpa stanowiąca, że w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze.
W ocenie Sądu, ustawodawca w przepisie art. art. 2 ust 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r., (Dz. U. z 2000r., nr 80, poz. 903 że zm.) o własności lokali, do rozstrzygniecie w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali wskazał starostę (i odpowiednio prezydenta), bowiem widział w nim organ administracji architektoniczno budowlanej, a skoro to kryterium zdecydowało o kompetencji organu pierwszej instancji, to takie samo musi zdecydować przy określeniu kompetencji organu II instancji, zatem organem tym jest właściwy Wojewoda.
Na marginesie powyższej argumentacji wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, badającego prawidłowość rozstrzygnięć w przedmiocie wydania zaświadczeń o samodzielności lokalu, na podstawie w/w ustawy o własności lokali, nie zakwestionowano właściwości wojewody jako organu drugiej instancji (porównaj wyrok Naczelnego Sąd Administracyjny z dnia 3 lipca 2001r., IISA/Lu 393/00, ONSA 2003/3/102).
Mając na uwadze powyższa argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art.145 §1pkt 1lit a, art. 152 i art. 200 - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.153 poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.