Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi S. D. na działalność Okręgowej Izby Lekarskiej w W. postanowieniem z dnia 26 marca 2014r. odrzucił skargę.
Na wniosek skarżącego, postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2014r. sygn. akt VII SO/Wa 8/14 zostało przyznane mu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie adwokata A. N. W dniu 16 czerwca 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego adwokata A. N. o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego z urzędu. Adwokat wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia Sądu. Jednocześnie adwokat oświadczył, że koszty pomocy prawnej z urzędu nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461).
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu dotyczy zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, polegających na sporządzeniu przez adwokata opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 26 marca 2014r. postanowienia.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Stawka minimalna w tego typu sprawach zgodnie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) wynosi 240 złotych.
W przedmiotowej sprawie adwokat nie brał udziału w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, gdyż został ustanowiony po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia w dniu 26 marca 2014r. odrzucającego skargę. Zatem przyjąć należy, iż należne wynagrodzenie w niniejszej sprawie wynosi 75 % stawki minimalnej, tj. 180, 00 złotych.
Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1, należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (23%).
W konsekwencji w niniejszej sprawie adwokatowi A. N. należy się wynagrodzenie w wysokości 180,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 41,40 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 221,40 złotych.
Ponadto wskazać należy, iż w niniejszej sprawie adw. A. N. stosownie do § 20 ww. rozporządzenia, złożył wymagane oświadczenie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 p.p.s.a w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.