Uzasadnienie
W dniu 14 stycznia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na niewykonanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 883/08.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie zauważył, że prawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2021/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. P. na niewykonanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 883/08.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
W niniejszej sprawie przede wszystkim stwierdzić należy, że wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2021/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. P. na niewykonanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 883/08.
W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że skarga przewidziana w art. 154 p.p.s.a. może dotyczyć tylko organu zobligowanego do działania na skutek wyroku sądu. Tym organem w sprawie nie był zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, a Wojewoda (...). Już z tego tylko powodu skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Nie można bowiem w tej sytuacji zarzucić Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku. Niezależnie od powyższego Sąd wskazał, iż nie dopatrzył się w sprawie, aby Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działał na późniejszym etapie postępowania w sposób przewlekły.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że przedmiotowa sprawa zainicjowana skargą S. P. z dnia 14 stycznia 2013 r. jest tożsama ze sprawą zakończoną ww. wyrokiem. Ponowne rozpatrzenie sprawy byłoby niedopuszczalne.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.