Uzasadnienie
Skarżący w piśmie z dnia 7 lipca 2010 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] grudnia r. znak: [...] oraz wszystkich decyzji wydanych w sprawie związanych z likwidacja odtworzonego stawu.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności leży w interesie procesowym strony (por. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/2005). Oznacza to, że strona powinna we wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności wskazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wnioskodawca we wniosku wskazał, że likwidacja stawu niesie za sobą nieodwracalne skutki gospodarcze i ekologiczne. Dodał, że organy administracji nie wskazały w jakiej formie ma być dokonana likwidacja stawu i co za tym idzie odtworzonego ekosystemu flory i fauny jaki powstał w stawie. Ponadto podniósł, że staw spełnia funkcję zbiornika retencyjnego dla cieku Z. oraz regulatora poziomów wód dla pozostałych stawów kompleksu stawowego Z. Powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2008 r. w sprawie II OZ 869/08 dotyczącej przedmiotowego stawu (skarga na decyzję dot. rozbiórki obiektu), w którym Sąd podniósł, iż za prawidłowy uznać należy pogląd, że przywrócenie do stanu poprzedniego terenu działek skarżącego, na którym obecnie znajduje się sporny staw, przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny bez wątpienia wiąże się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Mogą one nastąpić z tego względu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, iż sporny obiekt, uwzględniając jego materię, konstrukcję a także samą wielkość, będzie trudny do odtworzenia. Ewentualna nieuzasadniona jego rozbiórka stwarzać będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody finansowej z uwagi na włożony w obiekt nakład pracy i środki przeznaczone na jego realizację.
Należy wskazać, że argumenty przedstawione przez stronę wprawdzie odnoszą się do przesłanki określonej w art. 61 § 3 ustawy o ppsa, ale w niniejszej sprawie nie mogą wpłynąć na wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Decyzja ta została wydana w trybie nadzwyczajnym zmierzającym do uchylenia ostatecznej decyzji zapadłej w trybie zwykłym. Podniesione argumenty odnoszą się do decyzji wydanych w trybie zwykłym. Strona natomiast nie wskazała w jaki sposób niewstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej może wpłynąć na powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków tj. na powstanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy o ppsa. Podane argumenty mogłyby być uwzględnione na etapie postępowania w trybie zwykłym (nakaz przywrócenia stanu poprzedniego).
Nadto, Sąd podnosi, że wskazane we wniosku decyzje wydane w celu likwidacji odtworzonego stawu nie mogły zostać wstrzymane, bowiem nie mieszczą się w granicach tej samej sprawy. Wprawdzie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza dopuszczalność żądania wstrzymania na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy, jednakże nie można przyjąć tożsamości sprawy dotyczącej odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, a więc sprawy toczącej się w trybie nadzwyczajnym, ze sprawą toczącą się w trybie zwykłym. Okoliczność, iż sprawy te pozostają w pewnym związku faktycznym, nie daje podstaw do orzekania w ramach tej samej sprawy.
W tym stanie rzeczy wniosek skarżących nie mógł zostać uwzględniony. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.