Uzasadnienie
A.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2015 r. znak: [...] utrzymującego w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2015 r. oddalające skargę i odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego w sprawie nałożonego na skarżącego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacyjną, nietrwale związanego z gruntem na działce nr [...] w [...] gm. [...].
W skardze zawarto wniosek o wytrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w jego ocenie brak wstrzymania wykonalności tych postanowień rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto oznaczać będzie, iż do czasu zakończenia postępowania w sprawie skarżący zmuszony będzie do wykonania obowiązku a więc wydany w sprawie wyrok może okazać się bezprzedmiotowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji/postanowienia pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, czyli jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić jednocześnie należy, iż przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, a więc takie, które stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki lub uprawnienia. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 sierpnia 2011 r. I FZ 142/11 LEX nr 864188, z 26 września 2013 r. II OZ 791/13 LEX nr 1412495; z 14 marca 2013 r. II OZ 171/13 publik: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 641/13 LEX nr 1432680).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy postanowienia odmawiającego wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to z istoty swojej nie wywołuje skutków o charakterze materialnoprawnym, nie przyznaje uprawnień, ani nie nakłada na stronę żadnego obowiązku. Zaskarżone postanowienie nie podlega więc realizacji, czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego, nie można zatem orzec o jego wstrzymaniu.
Bezspornym jest, iż na gruncie powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wstrzymania postępowania egzekucyjnego może dokonać wyłącznie organ egzekucyjny. Sąd administracyjny nie jest w takiej sprawie właściwy.
Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonych postanowień.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.