Uzasadnienie
Minister Rozwoju i Finansów decyzją z dnia [...] października marca 2016r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), dalej kpa,, po rozpatrzeniu odwołania [...], reprezentowanych przez radcę prawnego [...], z [...] sierpnia 2016 r. od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2016 r. znak: [...] odmawiającej umorzenia opłaty legalizacyjnej, ustalonej postanowieniem z [...] marca 2016 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] znak: [...] w kwocie 25 000 zł, Minister Rozwoju i Finansów - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ przedstawił następujący przebieg postępowania:
Postanowieniem z [...] marca 2016 r znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] ustalił wobec Pani [...] opłatę legalizacyjną w kwocie 25 000 zł z tytułu legalizacji samowolnie wybudowanego budynku garażowego dwustanowiskowego, wolnostojącego, usytuowanego na działce nr [...] w [...], gm. [...].
W wyniku rozpatrzenia zażalenia na to postanowienie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2016 r. utrzymał skarżone postanowienie w mocy.
Strony nie uiściły opłaty legalizacyjnej w zakreślonym terminie i, reprezentowane przez pełnomocnika, zwróciły się do Wojewody [...] z wnioskiem z [...] marca 2016 r. o jej umorzenie. W uzasadnieniu wskazano, że ważnym interesem Stron, przemawiającym za umorzeniem opłaty legalizacyjnej jest fakt, iż przedmiotowy budynek garażowy został wybudowany na podstawie sfałszowanej przez osobę trzecią ([...]) decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem to nie Strony są odpowiedzialne za wybudowanie garażu bez pozwolenia na budowę, a osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za fałszerstwa.
Po rozpatrzeniu wniosku i analizie argumentów w nim zawartych oraz zebranych informacji o sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej [...], Wojewoda [...] uznał, że ani ważny interes Stron ani interes publiczny nie przemawiają za umorzeniem opłaty legalizacyjnej. Decyzją z [...] lipca 2016 r. znak: [...] Wojewoda [...] odmówił umorzenia opłaty legalizacyjnej w kwocie 25 000 zł.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 poz. 1409, ze zm.) do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie. Na podstawie art. 49c ust. 2 Prawa budowlanego złożenie wniosku, o którym mowa w art. 67a1 Ordynacji podatkowej, powoduje zawieszenie, do dnia rozstrzygnięcia wniosku, postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 48, art. 49 i art. 49b (postępowania w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego).
Przepis art. 49c został dodany na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 443), która weszła w życie 28 czerwca 2015 r. Stworzenie potencjalnych możliwości stosowania ulg w spłacie opłat legalizacyjnych jednocześnie urealnia realizację zakładanego przez ustawodawcę w ustawie - Prawo budowlane prawa wyboru: legalizacja obiektu budowlanego albo jego rozbiórka.
Minister rozpatrując odwołanie od decyzji Wojewody [...] podzielił stanowisko organu pierwszej instancji że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu Strony, jak też interesu publicznego, uzasadniające umorzenie opłaty legalizacyjnej w wysokości 25 000 zł.
Minister Rozwoju i Finansów rozpoznając na nowo sprawę objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem nie dopatrzył się w decyzji Wojewody [...], wad umożliwiających jej uchylenie, a także argumentów przemawiających za jej zmianą. Minister Rozwoju i Finansów oceniając decyzję organu pierwszej instancji w powyższym kontekście stwierdza, iż organ ten w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy, poprzez szczegółowe zebranie i ustalenie faktów odnoszących się do sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej Strony. Jednocześnie organ I instancji wziął pod uwagę, że samowola budowlana dotycząca budowy budynku garażowego była wynikiem nietypowej sytuacji związanej z oszustwem osoby trzeciej w stosunku do Stron.
Należy jednak zauważyć, że, w realiach analizowanej sprawy, Wojewoda [...], po zebraniu wyczerpującego materiału dowodowego dotyczącego sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej Państwa, dokonał prawidłowej oceny ustawowych przesłanek zastosowania ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej, zaś ocena ta posiada mocne uzasadnienie w ustalonym stanie faktycznym. W ocenie organu II instancji, przesłanki w postaci "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" ocenione zostały przez organ pierwszej instancji wyczerpująco oraz w sposób prawidłowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnione. Postępowanie dowodowe i analiza zebranego materiału, a także podjęte rozstrzygnięcie stanowi o należytym wywiązaniu się przez organ I instancji z obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w przepisach regulujących postępowanie administracyjne, w szczególności w art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa. Zarzuty odwołania w tym zakresie są zatem bezpodstawne.
Organ odwoławczy podziela stanowisko Wojewody [...], prezentowane również w orzecznictwie sądów administracyjnych, że ważny interes podatnika jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Musi on być na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla określonej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. Z punktu widzenia zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych decydujące znaczenie ma sytuacja rodzinna, finansowa i zdrowotna wnioskodawców istniejąca w dacie orzekania o uldze, a także ocena w konkretnym przypadku skutków ekonomicznych jakie mogą wystąpić w wyniku realizacji zobowiązania dla występujących o ulgę i ich rodziny (tak m.in. w wyroku WSA w Warszawie z 7 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1573/10).
W związku z powyższym, w kontekście indywidualnych konsekwencji uiszczenia przez Wnioskodawców opłaty legalizacyjnej związanej z nielegalną budową budynku garażowego, Minister Rozwoju i Finansów zauważa, że sytuacja materialna, finansowa i rodzinna Wnioskodawców pozwala na uregulowanie ustalonej opłaty, jeśli nie jednorazowo, to w ratach, a okoliczność, że Wojewoda [...] umorzył w całości opłatę legalizacyjną ustaloną wobec Stron z tytułu nielegalnej budowy budynku mieszkalnego, nie jest okolicznością przesądzającą o konieczności umorzenia również opłaty legalizacyjnej związanej z budową budynku garażowego. Umorzenie kwoty 50 000 zł, ustalonej w sprawie legalizacji budowy budynku mieszkalnego, pozwala natomiast Wnioskodawcom na utrzymanie dotychczasowej, stabilnej sytuacji finansowej, brak konieczności uiszczenia tej opłaty nie powoduje zagrożenia ich egzystencji. Jak wynika z materiału dowodowego niniejszej sprawy w ciągu ostatniego roku sytuacja finansowa wnioskodawców uległa poprawie; działalność gospodarcza [...] generuje wyższe dochody, a [...] również uzyskała w 2016 r. dodatkowy dochód.
Minister również zwrócił uwagę na konieczność wyważenia interesu podatnika i interesu publicznego, a zatem przy wyborze rozstrzygnięcia organy kierowały się także dbałością o stan finansów publicznych, budżetu państwa i potrzebą zapewnienia dochodów w tym budżecie. Ponadto, w sytuacji dobrej, poprawiającej się sytuacji finansowej Wnioskodawców udzielenie im kolejnej ulgi oznaczałoby pewne uprzywilejowanie Wnioskodawców w stosunku do innych obywateli, znajdujących się w znacznie gorszym położeniu finansowym.
Skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego wnieśli [...][...] domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
Zaskarżonej decyzji zarzucili:
naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 8 k.p.a i 11 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania stopnia zawinienia Skarżących w naruszeniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jak też przez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy zasad sprawiedliwości społecznej i ochrony słusznego interesu strony, a w konsekwencji załatwienie sprawy w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej;
naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 49c ust. 1 Prawa budowlanego oraz w zw. z art. 6 i 7 k.p.a., polegające na rażąco niesprawiedliwej, nietrafnej i niesłusznej odmowie umorzenia opłaty legalizacyjnej nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] (dalej: PINB) w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...], w sytuacji, gdy okoliczności przedmiotowej sprawy w sposób jednoznaczny przemawiają za udzieleniem wnioskowanej ulgi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 j.t.) dalej p.p.s.a..
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Minister Rozwoju i Finansów z dnia [...] października marca 2016r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2016 r., odmawiającą umorzenia opłaty legalizacyjnej, ustalonej postanowieniem z [...] marca 2016 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w kwocie 25 000 zł.
W sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznał te zarzuty. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu administracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do ocen o charakterze prawnomaterialnym przy czym uwzględnienie skargi przez Sąd.
Sąd nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie naruszenia przepisów postępowania. Organy orzekające w sprawie dokładnie wyjaśniły stan faktyczny i prawny sprawy zatem nie naruszono art.6 k.p.a. w zw. z art.107 § 1 i § 3 k.p.a. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisu art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a. materiał dowodowy w tej sprawy został wyczerpująco zebrany i prawidłowo oceniony. W rozpoznawanej sprawie oceniając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż niedoszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy dlatego skarga podlegała uwzględnieniu.
Sąd kontrolując sprawę i nie dopatrując się uchybień proceduralnych przeanalizował zgodność zaskarżonych decyzji z przepisami prawa materialnego tj art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 49c ust. 1 Prawa budowlanego w tym art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stosownie bowiem do 49c ust. 1 ustawy Prawo budowlane do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie.
Jak wynika z treści ww. przepisu decyzja w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis prawa umożliwia organowi administracyjnemu dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia. Jednak treść rozstrzygnięcia decyzji zapadłej na podstawie uznania administracyjnego nie może być dowolna, ponieważ winna być poprzedzona dokładnym ustaleniem stanu faktycznego. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ administracyjny winien więc dokładnie wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, przede wszystkim sytuację majątkową wnioskodawcy. Dopiero wówczas organ administracyjny może przystąpić do zbadania, czy w sprawie występuje ważny interes strony lub interes publiczny. Zaznaczyć także należy, iż decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany.
Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. np.: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 494-495, wraz z powoływanym tam orzecznictwem NSA). Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy.
Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności.
Istotą uznania administracyjnego jest to, że wprowadzając pojęcie nieostre, niedookreślone przerzuca się na organ administracji publicznej konieczność wypełnienia hipotezy normy prawnej konkretną treścią. Organ jest zatem zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a co za tym idzie do rozważenia istnienia "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" w kontekście wniosku stron.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że za "ważny interes podatnika" należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 31/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem właściwy organ, prowadząc postępowanie administracyjne na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, ustala czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jego ważny interes, tj. czy zaszły nadzwyczajne zdarzenia losowe lub wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej.
Ponadto przyjmuje się, że aby można było mówić o "ważnym interesie podatnika" na gruncie konkretnego stanu faktycznego wnioskodawca musiałby wykazać przed organem, że z uwagi na ww. okoliczności, które zachwiały podstawami jego egzystencji, nie jest w stanie uiścić ustalonej opłaty legalizacyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 517/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zaś za "interes publiczny" należy uznać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. W tak pojmowanym interesie mieści się dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, dbałość o interesSkarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa oraz możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. W tak pojmowanym interesie publiczny należy uznać taką sytuację, w której np. w przypadku spłaty zaległości podatkowych (w tym przypadku ustalonej opłaty legalizacyjnej) zaszłaby konieczność korzystania przez podatnika z pomocy społecznej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 90/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zauważyć należy, iż organy rozpoznające sprawę dysponowały materiałem dowodowym obrazującym sytuację rodzinną, finansową i majątkową wnioskodawcy a Minister Rozwoju i Finansów podejmując decyzję dokonał oceny faktów i dowodów zgromadzonych w toku postępowania oraz wyjaśnił okoliczności sprawy w kontekście przesłanek udzielenia ulgi (umorzenia ustalonej opłaty legalizacyjnej).
Sąd podzielił stanowisko Ministra, wyrażoną w zaskarżonej decyzji, a opartą o orzecznictwo, że ważny interes podatnika jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacja określonej osoby. A z punktu widzenia zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych decydujące znaczenie ma sytuacja rodzinna, finansowa i zdrowotna wnioskodawców istniejąca w dacie orzekania o uldze, a także ocena w konkretnym przypadki skutków ekonomicznych jakie mogą wystąpić w wyniku realizacji zobowiązania dla występujących o ulgę i ich rodziny (tak m.in. w wyroku WSA w Warszawie z 7 grudnia 2010 r sygn. akt VII SA/Wa 1573/10).
Na podstawie materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie Minister Rozwoju i Finansów dokonał oceny sytuacji życiowej, tj. majątkowej, finansowej i rodzinnej Stron, biorąc również pod uwagę (podobnie jak to uczynił organ I instancji) okoliczności powstania samowoli budowlanej, tj. fakt przyczynienia się osoby trzeciej. Należy jednak uznać, że okoliczności zaistnienia samowoli budowlanej i w konsekwencji ustalenia opłaty legalizacyjnej w procesie legalizacji budynku garażowego stanowią jedynie jedną z okoliczności branych pod uwagę przy ocenie występowania w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika.
Sąd podzielił również stanowisko organu, że interes podatnika (wnioskodawcy) powinien być ważny w sensie obiektywnym. Nie może on być wyprowadzany tylko z własnego odczucia podatnika i jego subiektywnego przekonania o słuszności wniosku.
Należy również zauważyć, iż orzeczenie w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej jej wynikiem procesu stosowania prawa, w którym strona realizuje swe prawo dochodzenia określonego przywileju. Natomiast organ, działając w ramach uznania administracyjnego nie ma obowiązku uwzględnić wniosku nawet wówczas, gdy zachodzą przesłanki uzasadniające taki żądanie. Uznanie administracyjne polega bowiem na możliwości wyboru konsekwencji prawnych ustalonego stanu faktycznego. Nawet jednak wówczas, gdy organ ustali, że istnieje ważny interes podatnika lub też interes publiczny, uzasadniający przyznanie ulgi, to treść przepisu art. 67a § Ordynacji podatkowej i użyty w nim zwrot "może" oznacza, że organ nie ma obowiązku prawnego umorzenia zaległości.
Rozstrzygnięcie organu II instancji jest również wynikiem wyważenia ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, a nie tylko preferencji interesu publicznego nad indywidualnym interesem stron. Sąd podziela argumenty organów odnoszące się do oceny braku wystąpienia w sprawie przesłanki interesu publicznego. Uzyskanie ulgi jest odstępstwem od zasady równości, gdyż na mocy decyzji indywidulanej zobowiązany zostaje zwolniony z obowiązku świadczenia wynikającego z ustawy. Gdy sytuacja finansowa strony, jest na tyle dobra, stabilna, że pozwala na poczynienie nawet pewnych oszczędności w środkach pieniężnych, nie powinno się przerzucać ponoszenia odpowiedzialności na budżet państwa. W interesie publicznym leży by ustalane przez organy administracji publicznej należności były realizowane, a uczestnicy procesu budowlanego nie byli pochopnie zwalniani z obowiązku ich zapłaty. Poza wyjątkowymi i szczególnymi wypadkami nie można dopuścić do powstania społecznego przekonania, że naruszenie przepisów Prawa budowlanego nie pociąga za sobą negatywnych skutków finansowych.
Zauważyć także należy, że odmowa umorzenia opłaty legalizacyjnej nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia innego rodzaju ulgi w jego spłacie, np. rozłożenia płatności na raty, ale wymaga to złożenia stosownego wniosku. Nadto, w sprawach dotyczących przyznawania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych nie obowiązuje zasada powagi rzeczy osądzonej. A zatem, w przypadku zmiany sytuacji skarżącego, możliwe jest wystąpienie z ponownym wnioskiem o przyznanie ulgi. Adresatem takiego wniosku będzie organ podatkowy pierwszej instancji, który w takim przypadku zobowiązany będzie do ponownego przeanalizowania sytuacji strony pod kątem występowania przesłanek określonych w przepisach art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 790/14).
Reasumując, stwierdzić należy, iż organy administracji dokonały prawidłowej analizy stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydając swoje rozstrzygnięcia nie przekroczyły granicy uznania administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.