Uzasadnienie
W dniu 31 stycznia 2014 r. E. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...].
Pismem z dnia 12 maja 2014 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 9 lipca 2014 r. z powodu nieuzupełnienia braków formalnych wniosku.
Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. skarżąca została wezwana do wykonania zarządzenia z dnia 12 maja 2014 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone w dniu 18 lipca 2014 r.
Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że wpis sądowy nie został uiszczony do dnia 8 sierpnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z art. 220 § 1 ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ponadto z art. 220 § 3 ppsa wynika, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd.
Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. W niniejsze sprawie strona skarżąca została w sposób prawidłowy wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz pouczona o skutkach ich nieuzupełnienia. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 220 § 1 i 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.