Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] w B. w dniu [...] września 2017 r., a następnie w dniu [...] października 2017 r. wniosło o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie umorzył postępowanie w sprawie przyznania Stowarzyszeniu prawa pomocy, gdyż z uwagi na zakończenie postępowania w sprawie rozpoznanie wniosku stało się zbędne.
Stowarzyszenie, z zachowaniem terminu, wniosło sprzeciw od ww. postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie przedmiotem sprzeciwu jest postanowienie referendarza sądowego umarzające postępowanie wywołane wnioskiem Stowarzyszenia o przyznanie prawa pomocy.
Stosownie do art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Analiza akt sprawy w kontekście ww. przepisu ustawy, prowadzi do konkluzji, że zgodzić należy się ze stanowiskiem referendarza, iż rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przez Stowarzyszenie stało się bezprzedmiotowe, skoro postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. stwierdzono prawomocność orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie od dnia 27 czerwca 2017 r.
Zatem rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest zbędne, a tym samym zaistniała podstawa z art. 249a p.p.s.a., co oznacza, że postanowienie referendarza sądowego odpowiada prawu.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 249a p.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.