Uzasadnienie
W dniu 14 marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy H.S., w którym zakreśliła, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową, majątkową i życiową.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a)
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
We wniosku wnioskodawczyni podała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów z tytułu emerytury w wysokości 1014,00 złotych brutto (netto 865,00 złotych) miesięcznie. Wskazała, że posiada 1/3 udziału w mieszkaniu oraz 1/3 udziału w nieruchomości rolnej o pow. 10,43 ha.
Zaznaczyła, że jest osobą schorowaną. Wyszczególniła we wniosku posiadane schorzenia. Podała, że ponosi następujące koszty tj. opłatę za gaz ok. 46,00 złotych, opłatę za energię elektryczną w wysokości ok. 80,00 złotych za okres 2 miesięcy, opłatę za telefon w wysokości 40,00 złotych, podatek 43,00 rocznie. Ponadto wskazała, że wydaje ok. 80-100,00 miesięcznie złotych na zakup lekarstw, zaś około 400,00 złotych na zakup żywności.
Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada żadnego inwentarza żywego, nie uzyskuje żadnej pomocy ze strony rodziny, organizacji społecznej czy państwowej. Nie posiada także oszczędności pieniężnych. Podkreśliła, że jedynym źródłem jest emerytura.
W świetle powyższych danych uznano, że sytuacja materialna wnioskodawczyni jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawczyni jest niski, pozwala jedynie na skromną egzystencję.
Z tych też względów uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.