Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. zatwierdził projekt budowlany i pozwolił na rozbudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej GSM [...] zlokalizowanej na bloku mieszkalnym, położonej przy ul. [...], inwestorowi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...].
W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny podniósł, iż dla przedmiotowej inwestycji przeprowadzone zostało postępowanie wynikające z ustawy – prawo ochrony środowiska. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z [...] stycznia 2003r. uzgodnił projekt rozbudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego oraz posiada wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie. Dla planowanej inwestycji sporządzony został raport oddziaływania na środowisko.
Odwołanie od tej decyzji złożyło Stowarzyszenie Z. uznając, iż maszty nadawcze usytuowane zostały na dachu budynku, do którego inwestor nie posiada tytułu prawnego. Promieniowanie, bowiem wykracza poza dach budynku, a inwestor posiada tytuł tylko do samego dachu budynku. Narusza to ustalenia planu miejscowego, który wyklucza na tym terenie lokalizowanie obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykraczałaby poza granice terenu inwestycji. Nie wykonano również wniosków zawartych w piśmie Stowarzyszenia z listopada 2002r.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [.] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy uznał, iż w aktach sprawy oprócz pisma z dnia 6 listopada 2002r. brak jest wniosków, na które powołuje się strona.
Ponadto przepisy ochrony środowiska nie przewidują potrzeby uzgadniania inwestycji przez Wydział Ochrony Środowiska Prezydenta. Stosownie, bowiem, do art. 57 ustawy uzgodnienia projektu budowlanego oraz załączonego raportu wymagały uzgodnienia z inspektoratem sanitarnym.
Skargę na powyższą decyzję złożyło Stowarzyszenie [...]
Skarżące Stowarzyszenie uznało, iż w niniejszej sprawie zachodzi przypadek bezwzględnego działania władz Spółdzielni Mieszkaniowej, która wbrew woli mieszkańców zgodziła się zamontować w gęstej wielorodzinnej zabudowie maszt nadawczy szkodliwy dla zdrowia.
To mieszkańcy zgłosili się do Stowarzyszenia o pomoc.
Wobec faktu, iż nie rozpatrzono wniosków skarżącej organizacji zgłoszonych w piśmie z dnia 6 listopada 2002r. oraz uzupełniające odwołanie z dnia 6 listopada 2003r. – naruszony został art. 46 ustawy o ochronie środowiska, co kwalifikuje do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 11 ustawy o ochronie środowiska. Organy nie wyjaśniły wnikliwie dowodów zebranych w sprawie – naruszenie art. 7-9, 10 § 1 i 106 § 5 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Projekt budowlany jest sprzeczny z ustaleniami planu miejscowego a inwestycja stanowi źródło zagrożeń dla ludzi, potencjalne obniżenie wartości nieruchomości oraz potencjalne zagrożenie warunków życia.
Nie wyjaśniono czy prawidłowo ustalono strony postępowania bo w rozdzielniku brak jest osób z terenu objętego inwestycją i sąsiadów tej inwestycji.
Organizacji uniemożliwiono uczestnictwo w postępowaniu uzgodnieniowym przed inspektorem sanitarnym. Nie zabezpieczono też jej uprawnień strony wynikających z art. 10 kpa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc iż skarżące Stowarzyszenie decyzją organu pierwszej instancji otrzymało do wiadomości, co wskazuje iż nie zostało ono uznane za stronę postępowania. Zarzuty zatem zawarte w skardze w związku z nieuznaniem skarżącego ze strony w postępowaniu organu pierwszej instancji są zatem bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja nie może się ostać, aczkolwiek głównie z przyczyn nie podniesionych w skardze.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie należy wyjaśnić kwestie legitymacji procesowej skarżącego Stowarzyszenia, podniesioną w odpowiedzi na skargę przez Wojewodę [...]. Zastrzeżenie powyższe o tyle budzi wątpliwości, iż właśnie ten sam organ uznał legitymację Stowarzyszenia Z. rozpatrując jego odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.
Można byłoby rozważać kwestię uczestnictwa w niniejszym postępowaniu skarżącego Stowarzyszenia z uwagi na treść art. 28 ust 3 ustawy Prawa budowlanego z 1994r., gdyby nie okoliczność, iż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji zostało wszczęte przed nowelizacją prawa budowlanego wprowadzoną z dniem 11 lipca 2003r.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle zaś przepisów Prawa budowlanego przed ich nowelizacją w lipcu 2003r. organizacji społecznej służyła legitymacja do występowania w sprawie.
Przechodząc zaś do oceny zaskarżonej decyzji Sąd administracyjny uznał, iż sprawa niniejsza nie została w postępowaniu administracyjnym właściwie wyjaśniona i rozważona, co narusza przepisy art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa.
W sytuacji gdy organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie uznały, iż roboty budowlane polegające na rozbudowie istniejącej na budynku mieszkalnym – wielorodzinnym stacji telefonii komórkowej [...] winny rozważyć czy złożony wniosek o pozwolenie na budowę spełnia wymogi art. 32 i 33 Prawa budowlanego. Jeden z tych wymogów dotyczy stwierdzenia prawa inwestora do nieruchomości na cele budowlane, drugi- przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Co prawda inwestycja dotyczy rozbudowy pracującej już stacji jednakże zakres oddziaływania stacji po przebudowie będzie szerszy aniżeli dotychczas. Organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie winny więc chociażby rozważyć czy zamierzona inwestycja nie spowoduje zmiany sposobu zagospodarowanie terenu co wiązałoby się z koniecznością uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Tym bardziej, iż właśnie zarzut niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu został podniesiony w odwołaniu strony skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji. Do zarzutu tego nie odniósł się organ odwoławczy – (naruszenie art. 107 § 3 kpa).
Niewątpliwie również organy administracyjne z uwagi za zasięg oddziaływania inwestycji winny rozważyć czy wystarczające przy pozwoleniu na budowę było przedstawienie przez inwestora umowy najmu – dachu – jako uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Z materiałów zebranych w sprawie, a zwłaszcza z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że strefa zagrożenia stacji znajduje się na terenach zabudowanych. Co prawda szkodliwe oddziaływanie inwestycji występuje na wysokościach niedostępnych dla ludzi, jednakże w określonych w raporcie odległościach od projektowanych urządzeń nie będzie można rozbudować istniejących domów mieszkalnych ponad określoną wysokość, a w przypadku budowy nowych domów liczyć się trzeba z koniecznością ograniczenia ich wysokości. To wiąże się z ograniczeniami praw własności właścicieli nieruchomości na teren których oddziaływanie istnieje. Właściciele jak wynika z akt sprawy nie byli powiadomieni o toczącym się postępowaniu i nie uczestniczyli w nim na prawach strony.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1c cytowanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.