Uzasadnienie
Skarżący M. i W. D. wnieśli skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] listopada 2005r. Nr [...] o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji Burmistrza S. z dnia[...] kwietnia 1991r. nr [...] zezwalającej na rozbudowę budynku mieszkalnego i jednoczesnym stwierdzeniu, że decyzja ta została podjęta z naruszeniem prawa. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji opierały się na ustaleniu, że przeszkodą do uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji o pozwoleniu na rozbudowę z dnia [...] kwietnia 1991r. jest upływ terminów wyznaczonych w art. 146 par. 1 K.p.a. Organy orzekające w sprawie stwierdziły, że upłynęło ponad 5 lat od jej doręczenia inwestorowi, co miało miejsce w dniu [...] kwietnia 1991r. Oba wskazane organy przyjęły przy tym. że decyzja z dnia [...] kwietnia 1991r. została wydana z naruszeniem prawa - art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, gdyż w postępowaniu, w którym została ona podjęta, skarżący bez swojej winy nie brali udziału.
Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli,.o poparcie naszych oczekiwań, że budynek [...] będzie obniżony do takich wysokości kalenic, jakie są na planie przebudowy z dnia [...].04.199lr....".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł ojej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ten wynik, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.").
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tym zakresie stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 146 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 Kpa oraz w art. 145a Kpa jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Ponieważ od doręczenia decyzji z dnia [...] kwietnia 1991r. upłynęło więcej niż pięć lat, to nie można jej było uchylić na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa. Powyższy zakaz uchylenia decyzji jest przy tym niezależny od przyczyn uniemożliwiających wcześniejsze rozpoznanie sprawy o wznowienie postępowania. W szczególności brak podstaw prawnych, aby upływu terminu określonego w art. 146 § 1 Kpa nie uwzględniać dlatego, że organ administracyjny był bezczynny. [Zob. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2003r. sygn.akt SA/Bd 1035/03 niepublik.].
W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).