Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1188/11 oddalił skargę T. L. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2011 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
W dniu 20 grudnia 2011 r. wyrok wraz z uzasadnieniem został przesłany adw. M. W., pełnomocnikowi z urzędu skarżącej T. L. (zgodnie z wcześniej złożonym wnioskiem). Od powyższego wyroku skarga kasacyjna nie została złożona i jest on prawomocny od dnia 27 stycznia 2012 r..
W dniu 30 stycznia 2012 r. skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego. W skardze podniesiono, że w skautek naruszenia prawa skarżąca była pozbawiona możliwości działania w toku rozprawy w dniu 18 listopada 2011 r. Skarżąca wskazała, że o treści wyroku dowiedziała się z pisma pełnomocnika z urzędu o niecelowości wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie trzeba zaznaczyć, iż wznowienie postępowania sądowego ma charakter nadzwyczajny i winno być obwarowane ostrymi restrykcjami. Z tego też względu niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zważywszy na fakt, że wznowienie postępowania jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń.
Należy zauważyć, że na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom zawierającym przesłanki do wznowienia postępowania (271-274 p.p.s.a.) nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieopartą na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2005 r., GSK 1243/04, niepubl., a także postanowienie NSA z dnia 25 września 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 970/01, niepubl., oraz postanowienie SN z dnia 29 stycznia 1968 r., sygn. akt I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154).
Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.
Należy jednakże podkreślić, iż ustawodawca w dalszej części w/w artykułu wskazuje, że nie można żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała.
W kwestii pozbawienia strony możliwości do działania wyraził swój pogląd Sąd Najwyższy, który stwierdził, iż o pozbawieniu strony możliwości do działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możności działania (uchwała SN z dnia 14 kwietnia 1980 r., sygn. akt III CZP 19/80, OSNCP 1980, nr 11, poz. 205 i wyrok SN z dnia 21 czerwca 1961 r., sygn. akt 3 CR 953/60, NP 1963, nr 1, s. 122). W innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie obrony, co nie uzasadnia wznowienia postępowania.
Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki, które uzasadniałyby wznowienie postępowania.
Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca wniosła skargę w przewidzianym przez ustawodawcę terminie. Jednakże zdaniem Sądu niezasadne są twierdzenia skarżącej, iż została ona pozbawiona możliwości działania i należytego reprezentowania swoich praw i interesów.
Należy wskazać, iż skarżąca brała czynny udział w postępowaniu sądowym, zgodnie z jej wnioskiem został dla niej ustanowiony adwokat z urzędu, a przede wszystkim adwokatowi skarżącej został przesłany odpis wyroku wraz z uzasadnieniem.
Z tego też względu Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka niezbędna do wznowienia postępowania wymieniona w cytowanym art. 271 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.