Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącego w skardze z dnia 12 stycznia 2015 r.(data nadania pisma w placówce pocztowej) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], uchylającej decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]sierpnia 2014 r. nr [...] oraz przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia dla inwestora – [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym, elementami zagospodarowania terenu, infrastrukturą techniczną i wjazdem na teren części działki o nr ew. [...]w obrębie [...] przy ul. [...] w [...].
We wniosku pełnomocnik skarżącego nie wskazała konkretnych argumentów na poparcie wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego, to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej.
Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego we wniosku nie podniosła okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie uzasadniła bowiem wniosku o wstrzymanie. Brak uzasadnienia wniosku, jak wyżej zaznaczono, już tylko z tego powodu przemawia za jego oddaleniem.
W postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem.
Tym samym analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia. Warto przy tym dostrzec, iż zaskarżona decyzja ma charakter kasacyjny, uchyliła bowiem decyzję o pozwoleniu na budowę i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia, a to oznacza, że w sprawie nie została wydana ostateczna decyzja zezwalająca na realizację inwestycji, której to skarżący się sprzeciwia.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.