Uzasadnienie
VIISA/Wa 357/17
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2016r., nakładającej na I. B. i K. B. obowiązek wykonania, w terminie czterech miesięcy, robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem w rozbudowywanej, prawej części budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkalne na terenie działki nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. S. w W. polegających na:
- - przebudowie części balkonów na II i III kondygnacji tak, aby odległość w/w balkonów od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...] z obr. [...] była nie mniejsza niż 1,5m,
- - przebudowie stropu nad III kondygnacją tak, aby budynek zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nadbudowany był o jedną kondygnację (tj. był budynkiem trzykondygnacyjnym) oraz obowiązek sporządzenia i przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego rozbudowy prawej części budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkalne na terenie działki nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. S. w W., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego w decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...].08.2005r., zmienionej decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...].12.2006r. projektu budowlanego.
W uzasadnieniu organ wskazał, że warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego wniesienia. Uchybienie ustawowemu terminowi powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, znajdujących się w aktach wynika, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr - [...] z dnia [...].10.2016r. została odebrana przez J. Ś. w dniu 19.10.2016r., przez K. B. w dniu 19.10.2016r., i J. B. również w dniu 19.10.2016r. Decyzja została wysłana, do każdej z w/w stron postępowania oddzielnie, na prawidłowy adres oraz zawierała poprawną informację o trybie i terminie do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania od w/w decyzji wynosił 14 dni i upłynął w dniu 02.11.2016r.
Podkreślił, że z akt sprawy wynika,że odwołanie J. Ś., K. B. oraz J. B. zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 03.11.2016r., czyli po upływie 14-dniowego terminu przewidywanego do jego wniesienia.
Pismem z dnia 11 stycznia 2016 r. J. B. i J. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].12.2016 r. nr [...]. Skarżący wnieśli o przedmiotowego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji. Skarżący twierdzą, że przedmiotowa decyzja nie została w ogóle doręczona stronie postępowania J. B., a J. B. została doręczona w nieprawidłowy sposób w 1 egzemplarzu wspólnie do obu małżonków.
Skarżący przytaczają argument, iż w sytuacji, gdy stronami postępowania administracyjnego są oboje małżonkowie, pisma winny być doręczane każdemu z nich powołując się na art. 28 k.p.a. Twierdzą też, że stroną postępowania nie jest małżeństwo jako takie, ale każde z małżonków, i każdej z tych osób przysługują odrębnie uprawnienia przewidziane w k.p.a.
Skarżący twierdzą, że w sytuacji, gdy w jednej kopercie dwóm adresatom przesyłany jest jeden egzemplarz decyzji, brak jest podstaw do stwierdzenia, że domownik odebrał przesyłkę kierowaną do drugiego adresata. Argumentują, że przesyłka jest tylko jedna i zostaje doręczona tylko osobie kwitującej jej przyjęcie. Zatem zdaniem skarżących osoba ta nie ma zaś możliwości przekazania przesyłki drugiemu adresatowi, gdyż przesyłka jest jedna. Może ona jedynie umożliwić drugiemu adresatowi zapoznanie się z treścią decyzji. Skarżący twierdzą, że w sprawie nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, bowiem nie doręczono decyzji zgodnie z przepisami stronom postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2016r., nakładającej na inwestorów obowiązek wykonania określonych robót budowlanych.
Postanowienie, będące przedmiotem skargi, zostało wydane w oparciu o art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
W sprawie niniejszej organ II instancji uznał, że odwołanie K. B. i J. B. zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Pogląd ten zasługuje, w ocenie Sądu, na akceptację z przyczyn przedstawinych poniżej.
Zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia.
Natomiast, wskazany art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego, polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz, czy zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie odwołania nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, jakim jest stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami, po pierwsze - co do prawidłowości doręczenia stronie orzeczenia wydanego w I instancji, od którego środek zaskarżenia został wniesiony oraz, po drugie - ustaleniami co do daty wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania powinno bowiem mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy z art. 129 § 2 k.p.a. został przez stronę zachowany.
W niniejszej sprawie Skarżąca J. B. nie kwestionuje faktu otrzymania spornej decyzji, podnosi jedynie, że doręczenie zostało dokonane w sposób wadliwy tj. w kopercie adresowanej wspólnie także do J. B. Poglądu tego Sąd jednakże nie podziela stojąc na stanowisku, że Skarżąca, faktycznie przesyłkę otrzymała i zapoznała się z nią, a w konsekwencji wnisła odwołanie, co jednakże uczyniła z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Z akt sprawy wynika bowiem, że omawiany termin upłynął w dniu 2 listopada 2016r., natomiast odwołanie nadane zostało na poczcie w dniu 3 listopada 2016r. To zaś czyni skargę J. B. niezasadną.
Natomiast badając kwestię doręczenia decyzji organu I instancji J. B., W[...]INB dokonał, zdaniem Sądu, nieprawidłowej oceny i niewłaściwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Bezzasadnie przyjął bowiem, że pomimo zaprzeczenia temu faktowi przez adresata, wspólna przesyłka wysłana do Skarżącego i J. B. została mu skutecznie doręczona.
Skarżący natomiast zarzuca w skardze, że, zaadresowanie przesyłki zawierającej kwestionowaną przez niego decyzję organu I instancji wspólnie do niego oraz jego małżonki spowodowało nieskuteczność doręczenia.
Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej podziela ten pogląd.
Doręczenie orzeczenia w jednej kopercie do obojga Skarżących stanowi naruszenie przepisu art. 40 § 1 i 3 k.p.a., z którego wynika nakaz doręczenia pisma odrębnie każdej stronie, chyba że strony wskazały jedną z nich jako upoważnioną do odbioru pism. Na tle tego przepisu przyjąć należy, że doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków, do rąk jednego, jest skuteczne również wobec drugiego małżonka tylko wówczas jeśli nie zakwestionuje on i nie podważy takiego sposobu doręczenia (por. wyroki NSA z 17 maja 2012 r., I OSK 764/11, Lex nr 1218899; z 14 kwietnia 2012 r., II OSK 131/11, Lex nr 1218899 oraz z 22 czerwca 2007 r., II OSK 964/06, Lex nr 344911).
Tymczasem termin z art. 129 k.p.a. dotyczący wniesienia odwołania odnosi się tylko do podmiotów, którym decyzja została skutecznie doręczona. Termin ten bowiem liczony jest od doręczenia decyzji, a zatem z braku doręczenia nie może rozpocząć swojego biegu. Stąd w orzecznictwie i w piśmiennictwie wypracowany został jednolity pogląd, że nie rozpoczyna swojego biegu termin do wniesienia odwołania dla strony, która stosownej decyzji, w sposób przewidziany prawem nie otrzymała.
Skoro zatem brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że J. B. otrzymał skutecznie decyzję organu I instancji, to nie można przyjąć, że spóźnił się z wniesieniem odwołania, gdyż nie rozpoczął biegu termin przewidziany dla dokonania tej czynności, co przesądza, że pomimo wadliwego stanowiska organu II instancji w tym przedmiocie, jego skarga nie podlega uwzględnieniu.
Mając to na uwadze Sąd na podstawie art.151p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.