Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania użytkowników obiektu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], którą nakazano im odprowadzenie wód opadowych z połaci dachowej użytkowanego budynku inwentarsko-gospodarczego na działce ewid. [...] we wsi M. gm. P. na teren własnej działki – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując przepis § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych i zebrany materiał dowodowy stwierdził, że w przedmiotowym budynku brak jest rynien i rur spustowych umożliwiających prawidłowy spływ wód opadowych z połaci dachowej na własną działkę, zaś budynek jest zlokalizowany poniżej 1 m od ogrodzenia i granicy działki sąsiedniej na której teren spływają wody opadowe z połaci dachowej.
Powyższe stwierdzenia stanowiły podstawę przyjęcia prawidłowości stanowiska organu I instancji.
Rozpoznający skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2008 r. sygn. VII SA/Wa 81/08 oddalił skargę M. i J. R. – użytkowników budynku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 stycznia 2010 r. sygn. II OSK/09 uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w sprawie brak jest jednoznacznych dowodów na to, iż wody opadowe z budynku inwentarsko – gospodarczego skarżących spływają bezpośrednio na działkę i ogrodzenie J. R., a informacje zawarte w protokole oględzin z 4 lipca 2002 r. trudno uznać za wystarczające dla potwierdzenia stanowiska J. R. zwłaszcza, że z protokołu jednoznacznie nie wynika czy wody opadowe spływają na nieruchomość użytkowników obiektu, czy też na ogrodzenie sąsiedniej nieruchomości, ani też czy odległość 0,9 m mierzona jest pomiędzy ścianą budynku czy też krawędzią połaci dachowej a ogrodzeniem J. R. Nadto nie wskazano kąta nachylenia połaci dachowej oraz ewentualnego wysunięcia krawędzi połaci dachowej ponad ścianą budynku. Koniecznym też jest ustalenie jakie przepisy techniczno-budowlane mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie zważywszy, że budynek według protokołu wybudowany został 30 lat temu, a zdaniem skarżących – ponad 50 lat temu.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kontrolowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] opiera się na ustaleniach, które nie są pełne i precyzyjne, a uzasadnienie zawiera się w kilku zdaniach. W sprawie brak jest jednoznacznych dowodów na to, że wody opadowe z budynku inwentarsko – gospodarczego spływają bezpośrednio na działkę i ogrodzenie J. R. (która zainicjowała wszczęcie postępowania w sprawie), a użytkownicy budynku podnosili, że w żaden sposób nie jest to możliwe, gdyż ze względu na konstrukcję dachu tego budynku, woda spływa na ich działkę. Sporządzony protokół oględzin z dnia 4 lipca 2002 r. wskazuje, że budynek na działce nr [...] wybudowano 30 lat temu wzdłuż granicy w odległości 0,9 m od działki J. R., ze spadkiem jednej połaci dachowej w stronę granicy jej działki, jednakże nie wynika z tego jednoznacznie, czy wody opadowe spływają na nieruchomość właścicieli czy też na ogrodzenie sąsiedniej nieruchomości.
Protokół nie precyzuje też czy odległość 0,9 m mierzona była pomiędzy ścianą budynku, czy też krawędzią połaci dachowej tego budynku a ogrodzeniem J. R. Okoliczność ta, w zależności od konstrukcji dachu może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie został też wskazany kąt nachylenia połaci dachowej względem granicy działki J. R., a także wymiary ewentualnego wysunięcia krawędzi połaci ponad ścianę budynku – co jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny – uniemożliwienia poddania ocenie stanowiska organów zgodnie z którym wody opadowe spływają bezpośrednio na nowo wybudowane ogrodzenie i teren sąsiedniej działki. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć należy, że organ I instancji wskazał jako podstawę prawną art. 66 ust. 1 prawa budowlanego z 1994 r., nie przytoczył jednak tego przepisu i nie wyjaśnił tej podstawy, ani też nie wskazał wyraźnie, z którą z określonych w nim nieprawidłowości mamy do czynienia w okolicznościach faktycznych danej sprawy, zaś organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na to uchybienie, ani też nie odniósł się w żaden sposób do zmiany treści art. 66 prawa budowlanego wprowadzonej ustawą z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 99, poz. 665).
Nadto, co należy podkreślić, w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego powołuje się na brak spełnienia przez budynek wymogów wynikających z przepisów techniczno-budowlanych, powinien w pierwszej kolejności bezspornie ustalić jakie przepisy techniczno-budowlane mają zastosowanie w warunkach rozpoznawanej sprawy. W niniejszej sprawie jeżeli protokół wskazuje powstanie budynku ponad 30 lat temu, a zainteresowani podnoszą, że budynek ten stoi już od ponad 50 lat, rzeczą organów administracji było ustalenie, kiedy rzeczywiście przedmiotowy budynek został wybudowany i czy właściciele dysponują dokumentacją budowy, co w warunkach niniejszej sprawy może mieć istotne znaczenie w świetle zawartych w przepisach techniczno-budowlanych przepisów przejściowych, jak również z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Określony stan techniczny budynku, zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w innej decyzji o podobnym charakterze, nie może być bowiem kwestionowany w trybie art. 66 prawa budowlanego (w zakresie przesłanki dotyczącej nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego), gdyż oznaczałoby to naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dotyczy to również sytuacji, w której niezgodność obiektu budowlanego z wymogami przepisów techniczno-budowlanych jest wynikiem zmiany stanu prawnego.
Reasumując, brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 kpa jako mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, niewyjaśnienie przepisu wskazanego przez organ I instancji jako podstawa prawna rozstrzygnięcia i brak wskazania która z określonych w nim nieprawidłowości zachodzi, a także brak ustalenia, które przepisy techniczno-budowlane mają zastosowanie w sprawie z uwzględnieniem zmian stanu prawnego i przepisów przejściowych oraz naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 kpa, nakazującego ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie jak i art. 107 § 3 kpa nakazującego uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, stanowiły podstawę uchylenia decyzji obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Orzekając ponownie w niniejszej sprawie i będąc związany oceną sądu (art. 153 ppsa) organ weźmie pod uwagę wskazane wyżej kwestie, starannie i wyczerpująco ustali stan faktyczny sprawy oraz przepisy mające zastosowanie w konkretnych warunkach i wskazując właściwą podstawę prawną wraz z jej wyjaśnieniem, poweźmie stosowne rozstrzygnięcie.