Uzasadnienie
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po wszczęciu na wniosek Z. G. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2003r. znak: [...] działając na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej dalej kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją z dnia [...] listopada 2007r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.
W uzasadnieniu podał, iż wszczął na wniosek Z. G. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003r. utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która nakazywała Z. i D. G. rozbiórkę szopy drewnianej o wymiarze 2,20m x 3,00m, usytuowanej na działce w miejscowości T. [...] gm. M. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003r. Z. i D. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Skarga ta została następnie cofnięta co skutkowało wydaniem przez
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowienia z dnia 22 grudnia 2006r., sygn. akt. II SA/Kr 1789/03 o umorzeniu postępowania sądowego.
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest możliwe stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji ze względu na związanie organu oceną prawną zawartą w postanowieniu sądu.
Sąd bowiem uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy swoją własną decyzję.
Organ podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację podnosząc, iż przed wydaniem orzeczenia o umorzeniu postępowania sąd bada czy zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadą nieważności.
W sytuacji gdy sąd uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne przesądza o tym, iż dane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadą nieważności próby stwierdzenie nieważności decyzji rozpoznawanej przez sąd stanowiłyby niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła
Z. G. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 kpa poprzez nie wyjaśnienie sprawy objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji oraz obrazę art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej ppsa (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez przyjęcie, że przepis ten ma w sprawie zastosowanie.
Zdaniem skarżącego okoliczność podniesiona we wniosku o stwierdzenie nieważności (skierowanie decyzji do podmiotu, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której wzniesiono sporną szopę) jest okolicznością nową, która nie była podnoszona w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dlatego powinna zostać merytorycznie zbadana.
W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
W sprawie jest bezsporne, że pismem z dnia 20 listopada 2006r. skarżąca Z. G. cofnęła skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która nakazywała Z. i D. G. rozbiórkę szopy drewnianej o wymiarze 2,20m x 3,00m, usytuowanej na działce w miejscowości T. [...] gm. M. Wskutek cofnięcia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 grudnia 2006r., sygn. akt. II SA/Kr 1789/03 na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa umorzył postępowanie sądowe.
Sąd administracyjny stosownie do treści art. 134 ppsa obowiązany jest do badania z urzędu, czy zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie nie jest obarczone naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 kpa, skutkującym stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu.
Naruszenie prawa tego rodzaju wiąże Sąd w ten sposób, że jest on zobowiązany do kontroli zaskarżonej decyzji nawet w przypadku, gdy skarżący domaga się cofnięcia skargi i umorzenia postępowania przed sądem (art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 ppsa).
W przypadku ustalenia przez sąd, iż cofnięcie skargi spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności sąd zobowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 1987r., IV SA 337/87, ONSA 1987, Nr 2, poz. 57).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne i umarzając z tej przyczyny postępowanie, z urzędu poddał kontroli skuteczność cofnięcia skargi (art. 60 ppsa).
W tej sytuacji prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż "próby stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej przez sąd stanowiłyby niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu".
Podniesiony przez skarżącą zarzut skierowania decyzji rozbiórkowej do podmiotu, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której wzniesiono sporną szopę jest nieuzasadniony.
Z akt sprawy wynika, iż skarżąca wraz z nieżyjącym już mężem była inwestorem spornej szopy dlatego prawidłowo organ nadzoru budowlanego nałożył na Z. i D. G. obowiązek rozbiórki.
Zgodnie bowiem z art. 52 Prawa budowlanego adresatem decyzji o rozbiórce jest inwestor, który jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji rozbiórkowej.
Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.151 ppsa skargę oddalił.