Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2306/06, po ponownym rozpatrzeniu dwóch odwołań T. B. od dwóch decyzji Wojewody [...] tj.: z dnia [...], znak: [...] odmawiającej stwierdzenia na wniosek T. B. nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...] udzielającej M. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wg. projektu typowego [...] na działce Nr [...], położonej przy ul. [...] w S. oraz z dnia [...], znak: [...] odmawiającej stwierdzenia na wniosek T. B. nieważności decyzji Kierownika Urzędu Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...], udzielającej Panu M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku warsztatowego o część socjalną i część mieszkalną na działce przy ul. [...] w S., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...], znak: [...] oraz uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...], znak: [...] i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak:[...].
Z dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego wynika, że wnioskiem z dnia 7 marca 2001 r. T. B. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...] znak [...] udzielającej M. K. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego na działce przy ul. [...] w S. oraz decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...] znak [...] udzielającej M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku warsztatowego usytuowanego na działce przy ul. [...] w S. o część socjalną i mieszkalną. T. B. zarzucił decyzjom sprzeczność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również ich nieoryginalność. Stwierdził ponadto, że wskazany budynek został zrealizowany niezgodnie z pozwoleniem na budowę i pełni funkcję budynku warsztatowo - mieszkalnego, a nie inwentarskiego.
Decyzją z dnia [...] znak [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...] zezwalającej na budowę budynku inwentarskiego.
Decyzją z dnia [...] znak [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...] zezwalającej na rozbudowę budynku warsztatowego o część socjalną i mieszkalną.
W uzasadnieniu obu decyzji organ powołał się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę oraz ustalenia aktualnego planu uznając, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.
Po rozpatrzeniu odwołania T. B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...] udzielającej M. K. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego. W uzasadnieniu organ podniósł, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego na terenie przeznaczonym według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na inny cel (urządzenia turystyki) stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące nieważnością decyzji.
Następnie decyzją z dnia [...] znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania T. B. - uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...] zezwalającej na rozbudowę budynku warsztatowego o część socjalną i mieszkalną i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Wyrokami z dnia 5 czerwca 2003 r., sygn. akt IV SA 2778/01 i z dnia 5 czerwca 2003 r., sygn. akt IV SA 2811/01 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił dwie decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego tj.: z dnia [...], znak: [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...], znak: [...] i stwierdzającą nieważność decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...] oraz z dnia [...], znak: [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...], znak: [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Następnie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 812/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...], uchylającą decyzję tego organu z dnia [...], znak: [...] oraz uchylającą dwie decyzje Wojewody [...] z dnia [...], znak: [...] oraz z dnia [...], znak:[...].
Z kolei wyrokiem z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2306/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję GINB z dnia [...], znak: [...] utrzymującą w mocy ww. decyzje Wojewody [...] z dnia [...], znak: [...] oraz z dnia [...], znak: [...].
Po wydaniu wspomnianych orzeczeń powstała sytuacja, w której konieczne stało się ponowne rozpoznanie odwołań T. B. od dwóch decyzji Wojewody [...]: z dnia [...], znak: [...] oraz z dnia [...], znak: [...].
Rozpatrując razem powyższe odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w niniejszym postępowaniu wzięto pod uwagę ustalenia Wojewody [...] dokonane w postępowaniu, w którym wydano decyzję z dnia [...], znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...] oraz stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...] w związku z ww. decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak:[...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w świetle zgromadzonych akt sprawy brak jest podstaw do uznania, iż decyzja z dnia [...], znak: [...] w sposób rażący narusza obowiązujące w dniu jej wydania przepisy prawa, w tym przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.). dlatego odmówił stwierdzenia jej nieważności.
Organ w odmienny sposób ocenił prawidłowość decyzji Kierownika Urzędu Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...] o pozwoleniu na rozbudowę budynku warsztatowego o część socjalną i część mieszkalną na działce przy ul. [...] w S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że z wyjaśnień inwestora złożonych m. in. pismem z dnia 27 listopada 2007 r. w sposób jednoznaczny wynika, iż decyzja Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...] udzielająca M. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce położonej przy ul. [...] w S., wg. projektu typowego [...] (której kopia znajduje się w aktach sprawy) dotyczyła innego obiektu budowlanego niż decyzja Kierownika Urzędu Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...] udzielającą M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku warsztatowego o część socjalną i część mieszkalną na działce przy ul. [...] w S. Zgodnie z twierdzeniem inwestora powyższa decyzja z dnia [...], znak: [...] była poprzedzona decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...], znak: [...] o udzieleniu pozwolenia Panu M. K. na budowę budynku warsztatowo-mieszkalnego.
Jednak ani inwestor ani organy administracji nie dysponują ww. decyzją. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż prowadzone przez Urząd Miasta i Gminy w S. rejestry wydanych pozwoleń na budowę potwierdzają wydanie w [...] decyzji z [...], jednakże nie z numerem [...], dotyczącym pozwolenia udzielonego A. Z. ale [...] i nie budynku gospodarczego ale inwentarskiego. W rezultacie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż prowadzone przez Urząd Miasta i Gminy w S. rejestry wydanych pozwoleń na budowę nie potwierdzają wydania w [...] decyzji z dnia [...].
Dodatkowo plan sytuacyjny do projektu przyłącza i instancji gazowej w budynku przy ulicy [...] w S., wskazuje, że już w marcu 1981 r. istniał budynek (określony w ww. planie jako warsztat), na budowę którego miano wydać pozwolenie dopiero w dniu [...].
W rezultacie powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego doszedł do wniosku, iż decyzja Kierownika Urzędu Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...] nie była poprzedzona żadną decyzją o pozwoleniu na budowę budynku warsztatowego. W konsekwencji decyzja ta w trybie niezgodnym z obowiązującymi w dniu jej wydania z przepisami art. 37 i 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane legalizowała samowolę budowlaną. Organ zacytował przepisy art. 37 i 40 Prawa budowlanego z 1974 r. stwierdzając, iż weryfikowana decyzja Kierownika Urzędu Miasta i Gminy S. wydana została więc z rażącym przytoczonych przepisów, co powoduje konieczność stwierdzenia jej nieważności w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Jednocześnie organ podkreślił, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 156 § 2 kpa, gdyż stwierdzenie nieważności nie następuje z przyczyny wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 lub 7 kpa, zaś realizacja obiektu na podstawie dotkniętej wadą nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych a jedynie skutki faktyczne.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów art.
- 6. 7, 8, 9, 10, 77, 105 oraz 107 § 3 kpa.
W uzasadnieniu skargi M. K. podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wymaganej dla tego typu sprawy należytej staranności przy zebraniu dowodów, przeprowadzenia ich analizy, sprawdzenia zgodności stanu faktycznego z przepisami prawa materialnego i proceduralnego. W ocenie Skarżącego organ nie dokonał w sposób wyczerpujący analizy zebranych dokumentów i oparł się w uzasadnieniu na pobieżnych i niezgodnych ze stanem faktycznym ustaleniach zawartych w uchylonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...], znak:[...]. Tymczasem Skarżący wskazał, że postępowanie zakończone wydaniem przedmiotowej decyzji prowadzone było niezgodne z prawem co zostało wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2005r. Sygn. akt VII SA/Wa 812/04.
M. K. zarzucił także zaskarżonej decyzji, że ignoruje ocenę prawną zawartą w zapadłych w tej sprawie wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2003 r., sygn. akt IV SA 2778/01 i sygn. akt IV SA 2811/01. W ocenie Skarżącego organ nie zastosował się również do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 2306/06, w którym to wyroku Sąd zwrócił uwagę, że organ administracji jest związany wcześniejszymi wyrokami Sądu.
Zdaniem M. K. wybudowany budynek mieszkalno- warsztatowy został wykonany na podstawie prawomocnych decyzji co potwierdzają poszczególne dokumenty, tj.: postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak:[...], decyzja tego organu z dnia [...], pismo Prokuratury Rejonowej w S. z dnia [...], w którym stwierdzono jednoznacznie, że zostały wydawane pozwolenia na budowę i rozbudowę budynku mieszkalno-warsztatowego. Skarżący powołał się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1357/01.
M. K. podniósł, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana bez rzetelnej analizy i oceny zebranych dowodów, gdyż organ miał sam we własnym zakresie przeprowadzić postępowanie, a nie przepisywać uchyloną decyzje Wojewody [...] z dnia [...].
Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji również naruszenie przepisu art. 28 kpa, gdyż niniejsze postępowanie zostało wszczęte na wniosek T. B., który nie posiada legitymacji do wszczęcia tegoż postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Należy przede wszystkim podkreślić, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy, stosując bezwzględnie obowiązujące reguły procesowe wyrażone w art. 7, 77 i 80 kpa wziął pod uwagę cały zgromadzony materiał dowodowy, w tym ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Wojewodę [...] będące podstawą decyzji z dnia [...], znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...] oraz stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak:[...]. Wprawdzie decyzja ta została uchylona decyzją GINB z dnia [...], znak:[...], którą umorzono postępowanie organu pierwszej instancji, jednakże uchylenie to nastąpiło wyłącznie z przyczyn formalnych ze względu na wydanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 812/04. Dlatego nie można twierdzić, iż wspomniane ustalenia, dokonane przez organ w sposób wszechstronny i wyczerpujący nie mogą stanowić podstawy do wyrażenia oceny prawnej i wydania właściwej decyzji administracyjnej.
Przedmiotowe ustalenia wskazują jednoznacznie, iż decyzja Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...] udzielająca M. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce położonej przy ul. [...] w S. dotyczyła innego obiektu budowlanego niż decyzja Kierownika Urzędu Miasta i Gminy S. z dnia [...], znak: [...] udzielającą M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku warsztatowego o część socjalną i część mieszkalną na działce przy ul. [...] w S. Fakty te znajdują odzwierciedlenie zarówno w wyjaśnieniach samego inwestora złożonych również w piśmie z dnia 27 listopada 2007 r., jak też w ustaleniach dokonanych w oparciu o prowadzone przez Urząd Miasta i Gminy w S. rejestry wydanych pozwoleń na budowę, które potwierdzają wydanie w [...] decyzji z dnia [...] jednakże nie z numerem [...].
Ponadto - jak słusznie zauważył organ - inwestor nie dysponuje ani oryginałem ani kopią wspomnianej decyzji. Należy w tym miejscu podkreślić, że to inwestor zobowiązany jest przechowywać dokumentację związaną z dokonaną inwestycją, a w szczególności legitymować się oryginałem pozwolenia na budowę. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) kierownik budowy (rozbiórki), a jeżeli jego ustanowienie nie jest wymagane - inwestor, jest obowiązany przez okres wykonywania robót budowlanych przechowywać dokumenty stanowiące podstawę ich wykonania, a także oświadczenie dotyczące wyrobów budowlanych jednostkowo zastosowanych w obiekcie budowlanym, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych, oraz udostępniać te dokumenty przedstawicielom uprawnionych organów.
Natomiast stosownie do art. 63 w zw. z art. 60 przedmiotowej ustawy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany przechowywać przez okres istnienia obiektu odpowiednie dokumenty tj. dokumentację budowy i dokumentację powykonawczą, jak również inne dokumenty i decyzje dotyczące obiektu, a także, w razie potrzeby, instrukcje obsługi i eksploatacji: obiektu, instalacji i urządzeń związanych z tym obiektem oraz opracowania projektowe i dokumenty techniczne robót budowlanych wykonywanych w obiekcie w toku jego użytkowania. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że to Skarżący powinien legitymować się odpowiednimi dokumentami nie tylko dotyczącymi np. odbioru instalacji i urządzeń ale kompleksową dokumentacją dotyczącą budowy spornego obiektu położonego przy ul. [...] w S., którego rozbudowy dotyczy kwestionowana decyzja z dnia [...], znak: [...]. Jak słusznie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego żaden z organów prowadzących sprawę nie posiada oryginału decyzji.
W rezultacie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż prowadzone przez Urząd Miasta i Gminy w S. rejestry wydanych pozwoleń na budowę nie potwierdzają wydania w [...] decyzji z dnia [...]. Dodatkowo plan sytuacyjny do projektu przyłącza i instancji gazowej w budynku przy ulicy [...] w S., wskazuje jednoznacznie, że już w marcu 1981 r. istniał budynek, którego dotyczy decyzja z dnia [...], a w który miał powstać - według oświadczenia Skarżącego - w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...].
W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał właściwej oceny sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w tym rejestry prowadzone przez organy orzekające w niniejszej sprawie oraz oświadczenia inwestora. W tej sytuacji organ miał podstawy uznać, iż decyzja Kierownika Urzędu Miasta i Gminy S. z dnia [...] znak: [...] nie była poprzedzona żadną decyzją o pozwoleniu na budowę budynku warsztatowego. Trudno jest bowiem założyć, że inwestor nie dysponuje choćby kopią pozwolenia na budowę spornego obiektu lub jakimkolwiek innym dokumentem potwierdzającym w sposób wiarygodny fakt wydania tej decyzji. Także dokumenty wskazane przez Skarżącego nie potwierdzają w sposób jednoznaczny faktu wydania takiej decyzji.
Z kolei Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie mógł przyjąć domniemania, iż taki dokument istnieje. W konsekwencji należy zgodzić się z twierdzeniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja z dnia [...], zezwalając na rozbudowę samowolnie powstałego budynku, naruszała w sposób rażący obowiązujące wówczas przepisy art. 37 i 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm.). Powoduje to, że weryfikowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co skutkuje koniecznością jej eliminacji w drodze stwierdzenia nieważności.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącego nie można zgodzić się, iż zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wymaganej dla tego typu sprawy należytej staranności przy zebraniu dowodów. Zdaniem Sądu organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpoznał materiał dowodowy w niniejszej sprawie w zakresie, w którym wymagane jest przeprowadzenie postępowania nieważnościowego. Należy zaznaczyć, że w nadzwyczajnym postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ nie może prowadzić nowego postępowania wyjaśniającego zmierzającego do zgromadzenia nowego materiału dowodowego, gdyż nie rozstrzyga o istocie sprawy, lecz o ewentualnym wystąpieniu przesłanek z art. 156 kpa w świetle stanu faktycznego i prawnego istniejących w dacie wydania weryfikowanej decyzji. Dlatego postępowanie wyjaśniające powinno ograniczać się do właściwego zbadania wspomnianych dwóch stanów, w których została wydana decyzja, w tym przypadku istniejących w dacie 6 kwietnia 1989 r., nie zaś gromadzenia zupełnie nowych dowodów w sprawie.
Dodatkowo wbrew twierdzeniom Skarżącego decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nie została uznana za błędną z przyczyn merytorycznych i z powodu niewłaściwych ustaleń w niej zawartych. Została ona bowiem uchylona wyłącznie ze względów natury formalnej, tj. z powodu wydania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 812/04. W konsekwencji ustalenia Sądu zawarte w cytowanym wyroku z dnia 3 czerwca 2005r. nie podważają w żaden sposób prawidłowości wspomnianych ustaleń zawartych w decyzji z dnia [...]. Także zarzuty Skarżącego, który zarzucił uchylonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] m. in. prowadzenie postępowania bez akt sprawy nie zostały uwzględnione na żadnym etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Dlatego argument Skarżącego iż jego zarzuty zostały podzielone przez Sąd nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy i należy go uznać za niezasadny.
Za nietrafny należy także uznać zarzut nieuwzględnienia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wiążącej oceny prawnej zawartej w dotychczas wydanych wyrokach Sądów Administracyjnych. Należy w tym miejscu podkreślić, że - stosownie do wskazań Sądu - organ rozpoznał razem sprawę T. B. wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...] znak [...] udzielającej M. K. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego na działce przy ul. [...] w S. oraz decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...] znak [...] udzielającej M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku warsztatowego usytuowanego na działce przy ul. [...] w S. o część socjalną i mieszkalną. Zastosował też prawidłowo wszelkie reguły procesowe albowiem w sposób właściwy rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa, nie uchybił zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa.
Za niezasadny należy uznać również argument Skarżącego dotyczący legitymacji procesowej T. B. do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...] znak [...] oraz decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia [...], znak:[...]. Interes prawny T. B. do wszczęcia przedmiotowego postępowania nie tylko znajduje uzasadnienie w aktach sprawy, w szczególności położeniu działek budowlanych ale także nie został podważony w żadnym z dotychczas wydanych wiążących wyrokach Sądów administracyjnych.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.