Uzasadnienie
R. S. po otrzymaniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem wydanego w niniejszej sprawie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika, wskazując na zamiar wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 6 marca 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył wniosek na urzędowym formularzu, jako zakres żądania wskazując zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zauważyć trzeba, że postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2017 r. przyznano skarżącemu w niniejszej sprawie prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W takiej sytuacji rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, zawartego w ww. formularzu, jest więc zbędne. To zaś prowadzić musi do umorzenia w tym zakresie postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W odniesieniu natomiast do wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego lub adwokata zauważyć trzeba, że wniosek w tym zakresie należy traktować jako wniosek o zmianę wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z 24 marca 2017 r. w trybie art. 165 ustawy, który stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy. Postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r., po rozpoznaniu wcześniejszego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, w tym zakresie postanowienie powyższe zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 maja 2017 r.
Jak wynika z art. 165 w zw. z art. 246 ustawy, orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zatem zmienione, musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy - stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych, które stanowiły podstawę wcześniejszego orzeczenia. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy może być zatem uwzględniony wówczas, gdy nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawcy.
W treści wniosku złożonego w dniu 6 marca 2018 r. skarżący wskazał, że jest współwłaścicielem domu o powierzchni 130 m2 i działki o powierzchni 946 m2, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Wnioskodawca oświadczył, iż utrzymują się z żoną z dochodów w łącznej wysokości 6600 zł netto miesięcznie, na które składają się wynagrodzenia za pracę, renta skarżącego i dochody z umowy zlecenia. R. S. do zobowiązań i stałych wydatków zaliczył: raty kredytów - 3559 zł, opłaty za wodę, prąd, gaz, telefony, telewizję, internet – 960 zł, wydatki na leki – 300 zł, ubezpieczenie na życie – 417 zł, koszty dojazdów do pracy – 400 zł.
W ocenie referendarza sądowego R. S. nie wykazał żadnych okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zmiany postanowienia z 24 marca 2017 r. w zakresie dotyczącym ustanowienia pełnomocnika.
Jak bowiem wynika z aktualnie rozpoznawanego wniosku, wzrosła wysokość dochodów, z których skarżący utrzymuje się wraz z żoną (poprzednio R. S. deklarował dochody w wysokości 5616 zł, obecnie wskazał, że dochody wynoszą 6600 zł).
Wprawdzie z porównania złożonych w sprawie wniosków wynika, że łączne wydatki skarżącego zwiększyły się o kwotę ok. 650 zł w porównaniu z deklarowanymi poprzednio, to jednak biorąc pod uwagę wzrost dochodów, nie można stwierdzić, aby nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji finansowej skarżącego.
Warto również zauważyć, że skarżący ustanowił adwokata z wyboru w sprawie dotyczącej zniesienia współwłasności, na co zwrócił uwagę uczestnik postępowania w piśmie z dnia 21 czerwca 2017 r., a co potwierdził R. S. w treści wniosku złożonego w dniu 6 marca 2018 r.
Dokonując oceny kolejnego wniosku R. S. stwierdzić zatem trzeba, że skarżący nie wykazał, aby w okresie pomiędzy złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy rozpoznanego postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r., a wnioskiem z dnia 6 marca 2018 r., nastąpiło istotne pogorszenie jego sytuacji finansowej, które nie pozwala mu aktualnie na poniesienie kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. W takiej sytuacji brak jest więc podstaw do zmiany postanowienia z dnia 24 marca 2017 r. w zakresie dotyczącym ustanowienia adwokata.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 165 w zw. z art. 246 oraz art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.