Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął na formularzu PPF wniosek A. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem referendarza sadowego z dnia 3 lipca 2012 r. Na postanowienie to strona złożyła sprzeciw stąd straciło ono moc, a wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu od nowa.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż A. B. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Utrzymuje się z renty męża w wysokości 3031 zł. Jest od dnia 1 marca 2012 r. osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Posiada nieruchomość – mieszkanie o pow. 38 m2 (kwaterunkowe). Dodała, że mąż jest osobą schorowaną (I gr. Inwalidzka). Po opłaceniu wszystkich kosztów pozostaje wnioskodawczyni z mężem na życie kwota 873,99 zł. Posiada z mężem samochód osobowy, który służy do przewożenia osoby niepełnosprawnej. Stałe miesięczne wydatki jakie wskazała, to: mieszkanie 502 zł., światło i gaz 120 zł., telefon 60 zł., telewizja 41 zł, internet 43 zł., rata za aparat słuchowy 270 zł., paliwo 100 zł., leki 300 zł., spłata kredytu 722 zł., razem wydatki wynoszą 2158 zł.
W piśmie z dnia 12 czerwca 2012 r. złożonym na wezwanie Sądu wskazała, że kredyt, który zaciągnęła został wzięty na spłatę wcześniej zaciągniętych kredytów zmniejszając wysokość miesięcznej raty kredytu. Wcześniejsze kredyty zostały wzięte na studia, kurację po operacji, łóżko, kuchnię gazową i ubezpieczenie samochodu. Do spłaty pozostało 23 200 zł. (32 raty). Ostatnia zapłacona rata wyniosła 722 zł.
Do wniosku dołączono kopię wyciągu bankowego za ostatnie trzy miesiące, dokument potwierdzający niepełnosprawność męża wnioskodawczyni, ksero indeksu studenta.
W sprzeciwie zaznaczyła, że wpływy na koncie w wysokości 2000 zł. i 3000 zł. są kredytami zaciągniętymi na spłatę wcześniej zaciągniętych pożyczek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy.
Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, co wynika z art. 245 § 3 p.p.s.a.
Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z powołanych przepisów ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową A. B. uznać należy, iż wniosek o ustanowienie adwokata jest zasadny. Wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, pozostającą na utrzymaniu męża. Dochód w gospodarstwie domowym wynosi 3031,99 zł. Mąż wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną i schorowaną (II grupa inwalidzka), z tego względu dużą część dochodu gospodarstwa domowego przeznaczana jest na leki (około 300 zł. miesięcznie). Po opłaceniu wszystkich miesięcznych stałych opłat i wydatków w gospodarstwie domowym wnioskodawczyni pozostaje na bieżące wydatki kwota 873,99 zł. Kwota ta nie wystarczy do opłacenia zawodowego pełnomocnika, z tego względu Sąd uznał, że przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jest zasadne.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.