Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] zapadła w przedmiocie nałożenia na P.M. kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych za nieusunięcie stanu podwójnego cumowania jednostek w porcie [...].
W skardze skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika r.pr. K.W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podstawowym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).
Rozpoznając wniosek strony skarżącej Sąd uznał, iż nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący ograniczył się w istocie do sformułowania wniosku bez wskazania jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarga nie zawierała osobnego uzasadnienia dotyczącego samego wniosku o wstrzymanie wykonania. Nadmienić przy tym należy, że na tym etapie postępowania sąd nie analizuje i nie bada skargi a jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a zatem nie jest możliwa ocena, czy nałożona na skarżącego kara pieniężna jest nieuzasadniona, czy wadliwa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do naruszenia postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych.
Po drugie, nie wystarczy samo sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, ponieważ we wniosku należy wskazać jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki zaistnieją w wyniku uiszczenia kary finansowej przez skarżącego. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że co do zasady należności pieniężne podlegają zwrotowi, a zatem sam fakt uiszczenia przedmiotowej kary pieniężnej nie przesądza o zaistnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez uprawdopodobnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wyjaśnił bowiem, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem decyzji. Tymczasem art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na podmiot wnioskujący o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponieważ skarżący nie wykazał którejkolwiek z powyższych okoliczności, przedmiotowy wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Jednocześnie Sąd zauważa, iż negatywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.