Uzasadnienie
Pismem z dnia 10.10.2003r. J. S. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnik Miasta i Gminy S. Nr [...] z dnia [...] maja 1984r. udzielającej mu pozwolenia na budowę pawilonu handlowego tymczasowego, na działce położonej w L., ozn. nr geod. [...]. W decyzji tej zobowiązano inwestora do rozbiórki pawilonu w terminie do dnia [...].05.1989r.
Wojewoda [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. znak: [...], na podstawie art. 105 § 1 KPA umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu wskazał, że pozwolenia J. S. udzielono na budowę budynku tymczasowego określając jednocześnie termin jego rozbiórki tj. do [...].05.1989r. Inwestor powinien zgodnie z tą decyzją dokonać rozbiórki tego obiektu i przywrócić teren do stanu pierwotnego. Zdaniem organu w 1989r. uprawnienie opisane w spornej decyzji wygasło. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu, domaganie się o stwierdzenie nieważności decyzji po tej dacie staje się bezprzedmiotowe, bowiem decyzja nie rodzi już pozytywnych skutków prawnych. Jest to, zdaniem organu, przypadek, gdy przedmiot rozstrzygnięcia [ pozwolenie na budowę] w sprawie nie istnieje. Zdaniem organu, występuje tu klasyczny przypadek bezprzedmiotowości postępowania.
Po rozpatrzeniu odwołania B. i J. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody stwierdzając, iż decyzja Wojewody [...] jest słuszna i należy ją utrzymać w mocy.
Zdaniem organu odwoławczego, przedmiot rozstrzygnięcia przestał istnieć, a zamiast uprawnienia spoczywa na inwestorze obowiązek dokonania rozbiórki powyższego pawilonu handlowego.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] wnieśli B. i J. małż. S. wnosząc o jej uchylenie.
Skarżący wskazują, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w S. nie utraciła swej skuteczności a zamiast uprawnienia spoczywa na inwestorze obowiązek rozbiórki. Podnoszą,że decyzja jest aktem występującym nadal w obrocie prawnym. Jest podstawą do stosowania środków egzekucyjnych itd.
Skarżący domagali się przeprowadzenia postępowania nadzorczego bowiem, przedłożyli dowody, z których wynika, że powołana wyżej decyzja była wydana niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Decyzja ta dotyczyła budowy pawilonu tymczasowego na działce w L. i określała termin jego rozbiórki na [...] maj 1989 r. i była wydana w czasie kiedy skarżący wznieśli już pawilon handlowy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona. Trafne są wywody skargi dotyczące braku bezprzedmiotowości w sprawie.
Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a. to brak przedmiotu postępowania.
Klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje (wyrok NSA z 1.3.1984 r., II SA 2085/83, ONSA 1984, Nr 1, poz. 23).
Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego.
Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych i nie może być utożsamiana z wynikającą z przepisów zmianą właściwości organu podatkowego.
Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Nie istnieją bowiem okoliczności, które czyniłyby wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania.
W niniejszej sprawie tym przedmiotem jest zaś konkretna decyzja Naczelnika Miasta i Gminy S. decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 1984r. udzielająca stronie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego tymczasowego, na działce położonej w L., ozn. nr geod. [...], a jednocześnie zobowiązująca inwestora do rozbiórki pawilonu w określonym terminie, która ww wszczętym postępowaniu podlega weryfikacji.
W sprawie tej organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnoprawnego; takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień lub zobowiązań wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Warszawa 1996 r., s. 462).
Z tych wszystkich względów, należy uznać, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...].11.2003r., zapadły z naruszeniem art. 105 § 1 kpa, co obliguje Sąd do ich uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).