Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., po rozpatrzeniu zażalenia zainteresowanych, utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] kwietnia 2005 r. stwierdzające wykonanie obowiązku nałożonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. oraz ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej dla budynku garażowego, zrealizowanego samowolnie na działce nr ew. [...] przy ul. N. w M., na kwotę 25.000 zł.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że opłata legalizacyjna stanowi obligatoryjny element procedury legalizacyjnej, a jej wysokość jest ściśle określona przepisami prawa budowlanego. Wyliczenie przeprowadzono zgodnie z dyspozycją art. 59f i art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i kwota ta wynosi 25.000 zł.
Organ odwoławczy stwierdził też, że zarzuty podnoszone przez stronę nie mają wpływu na kształt zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji.
Skargę sądową na powyższe postanowienie wnieśli małż. M., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając niezrozumiałość zastosowanych stawek.
Skarżący wskazali, że wartość przedmiotowego garażu wynosi 5000 zł, podczas gdy opłata jest kilkakrotnie wyższa, co przekreśla opłacalność inwestycji. Skarżący wskazali, że w zakresie zgodności z ustaleniami dotyczącymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stwierdzono żadnych naruszeń, a zatem garaż, wybudowany 10 lat temu, mógł być wybudowany w ty miejscu, gdzie rzeczywiście stał.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podkreślając, że wysokość opłaty legalizacyjnej nie zależy od swobodnego uznania organu, lecz wynika ze stosownych przepisów prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sad zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 207/03, poz. 2016) do opłaty legalizacyjnej stosuje się przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 z tym, że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu.
Wydanie decyzji prowadzącej do legalizacji samowoli budowlanej jest możliwe dopiero po zapłaceniu przez inwestora opłaty legalizacyjnej. Nieuiszczenie opłaty legalizacyjnej oznacza zastosowanie art. 48 ust. 1, czyli wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego.
Zważywszy, że przedmiotowy obiekt został wybudowany bez pozwolenia na budowę, organ administracji mógł zastosować tylko wskazane wyżej przepisy prawa ustalające szczegółowo sposób naliczenia opłaty. Okoliczność podnoszona przez skarżących, że wysokość tej opłaty przekreśla jakąkolwiek opłacalność inwestycji, pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia.
Jak trafnie wskazał organ odwoławczy wyliczenie opłaty przeprowadzono prawidłowo, zaś jej wysokość nie zależy od swobodnego uznania organu.
Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).