Uzasadnienie
VII SA/WA 382/13
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak [...] wydanym [...] stycznia 2013 r. na podst. art. 138§1 pkt.1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie [...] WINB z dnia [...]11.2012r.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że zaskarżonym postanowieniem odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...].08.1990r. stwierdzającej wygaśnięcie ostatecznej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...].04.1974r. nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczo – inwentarskiego przy ul. [...]w [...].
Organ w uzasadnieniu postanowienia podał, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1990r. stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ostatecznej Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1974r., znak: [...], była już przedmiotem badania przez organ wojewódzki w postępowaniu nieważnościowym, zakończonym decyzją [...] WINB z dnia [...] stycznia 2004r., znak: [...], którą organ nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego stwierdził, że ww. decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Tak więc, jeżeli już raz wszczęto postępowanie nadzorcze które zostało zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem, nie można jeszcze raz domagać się wszczęcia postępowania w tej samej sprawie.
Ponowne postępowanie jest bezprzedmiotowe dlatego, że ocena legalności mającej podlegać stwierdzeniu nieważności decyzji została dokonana poprzednio. Organ podał, że jeżeli zostałoby wszczęte ponowne postępowanie nadzorcze, po czym - zamiast umorzenia takiego, wadliwie wszczętego postępowania - wydano by nową decyzję merytoryczną, decyzja ta, niezależnie od sposobu rozstrzygnięcia – odmawiająca stwierdzenia nieważności lub stwierdzająca nieważność - byłaby obciążona wadą określoną w art. 156§1 pkt. 3 k.p.a. i sama podlegałaby stwierdzeniu nieważności.
Mając na uwadze powyższe rozważania w ocenie organu nadzorczego zachodzi przeszkoda przedmiotowa do weryfikacji w trybie art. 156§1 K.p.a. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1990 r., stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ostatecznej naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1974., znak: [...], zasadnie zatem organ wojewódzki postanowieniem z dnia [...] listopada 2012r., odmówił wszczęcia postępowania w trybie art. 156 §1 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł E. Ś..
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżone decyzji
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153,poz 1239 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga jest niezasadna, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Na wstępie trzeba podkreślić, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji mają charakter formalny, a organy zasadnie nie dokonały oceny merytorycznej objętej wnioskiem decyzji.
Na podstawie art. 61a §1 kpa orzeka się co do niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych wszczęcia postępowania.
Rozstrzygnięcie wydane na podstawie tego przepisu jest wynikiem oceny zdolności do działania osoby wnoszącej żądanie, a także wykazanie tego, że nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać kontroli jak również weryfikacji czy kontrola w tym trybie w odniesieniu do tej samej decyzji została już przeprowadzona co znalazło swój wyraz w ostatecznej decyzji administracyjnej (vide B. Adamiak/J. Bakowski kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, 8. Wydanie, Wydawnictwo C.H. Bek, s. 759).
W rozpoznawanej sprawie, nie ulega wątpliwości, iż w obrocie prawnym, pozostaje ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2004r., zapadła po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, którą to decyzją organ stwierdził, ze decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1990 r. została wydana z naruszeniem prawa.
Należy więc podzielić argumentację organów obu instancji, iż postępowanie nadzorcze wobec decyzji z dnia [...] sierpnia 1990r. zostało zakończone ostateczną decyzją załatwiającą postępowanie co do istoty i znajdującą podstawę w art. 158 §2 kpa
Niedopuszczalnym więc było ponowne wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, co do której w tym właśnie trybie zapadła wcześniej ostateczna decyzja merytoryczna.
W przeciwnym bowiem wypadku decyzja wydana w ponownie wszczętym postępowaniu dotknięta byłaby wadą określoną w art. 156§1 pkt 3 k.pa i wymagałoby wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Prawidłowo więc orany odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1990 r. na podstawie art. 61a § 1 kpa uznając, iż byłoby ono niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(z. U. Nr 153, poz. 1260).