Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] z siedzibą w O. wysłało w dniu 26 listopada 2014 r. listem poleconym do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej MKiDN) adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] uznające zażalenie na niezałatwienie w terminie przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej [...]WKZ) sprawy dotyczącej wszczęcia z urzędu postępowania o wpis do rejestru zabytków budynków chłodni i trybowni oraz maszynowni położonych na terenie dawnych Zakładów Mięsnych przy ul. K. [...] w C. za niezasadne. Skargę tę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego przekazał wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] listopada 2014. i wniósł o jej oddalenie.
Z przedstawionych akt postepowania wynika, że wniesienie skargi poprzedziły następujące okoliczności:
Pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. Stowarzyszenie zwróciło się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wszczęcie z urzędu postępowania o wpis do rejestru zabytków budynków chłodni i trybowni oraz maszynowni położonych na terenie dawnych Zakładów Mięsnych przy ul. K. [...] w C. Pismem z dnia 16 października 2014 r. Stowarzyszenie złożyło zażalenie na niezałatwienie ww. sprawy w terminie.
Pismem datowanym na dzień 28 listopada 2014 r. [...]WKZ przesłał zażalenie do MKiDN, jednocześnie przesyłając to pismo Stowarzyszeniu. Z pisma wynikało, że dnia [...] listopada 2014 r. (zdaniem MKiDN powinno być [...] października 2014 r.) [...]WKZ wydał postanowienie o odmowie wszczęcia z urzędu ww. postanowienia.
W dniu 21 listopada 2014 r. Stowarzyszenie otrzymało zaskarżone postanowienie MKiDN z dnia [...] listopada 2014 r., z którego wynikało, że skoro dnia [...] października 2014 r. zostało przez [...]WKZ wydane postanowienie o odmowie wszczęcia z urzędu ww. postępowania, to "bezczynność organu ustała".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Przytoczony przepis zawiera katalog zamknięty aktów, które podlegają kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 953/10).
W oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 – 5) wniesienie skargi nie jest dopuszczalne.
Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2014 r. uznające za niezasadne zażalenie na niezałatwienie w terminie przez [...]WKZ sprawy dotyczącej wszczęcia z urzędu postępowania o wpis do rejestru zabytków budynków chłodni i tryowni oraz maszynowni położonych na terenie dawnych Zakładów mięsnych przy ul. K. [...] w C. Podstawę prawną wydanego orzeczenia stanowił art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 203 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2004 r. nr 162, poz. 1568) oraz art. 17 pkt 2 i art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a.
Przyjąć zatem należy, iż postępowanie przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego toczyło się w trybie art. 37 k.p.a. Stanowisko organu powinno być zatem wyrażone w formie postanowienia, na które stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Postępowanie wywołane zażaleniem wniesionym w trybie art. 37 k.p.a. nie może bowiem być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne, a wyłącznie jako postępowanie incydentalne nie stanowiące samodzielnego postępowania administracyjnego.
W trakcie tego postępowania organ wyraża swoje stanowisko odnośnie zarzutu bezczynności organu niższego stopnia i to stanowisko wyraża w formie postanowienia. Złożenie takiego zażalenia (niezależnie od tego jakie stanowisko zajął organ w postanowieniu) jest natomiast warunkiem formalnym dopuszczalności wystąpienia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.) przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, którego działalności zażalenie dotyczyło.
Ze względu na to, że skarga na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2014 r. nie mieści się w katalogu aktów i czynności podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega ona odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 powołanej ustawy.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.