Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r., po rozpatrzeniu odwołania N. S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. udzielającej E. i P. S. pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego na działce Nr [...] w U. gmina B..
Organ odwoławczy stwierdził, że wobec treści art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania, N. S. nie ma przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, bo nie jest jego inwestorem.
Wymienioną decyzję organu odwoławczego N. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i "rozpoznanie (...) odwołania co do istoty sprawy". Podniosła, że jest stroną przedmiotowego postępowania, bo dotyczy ono budynku posadowionego na sąsiedniej działce, a pozwolenie na użytkowanie "nie powinno być wydane (...) bez uprzedniego ustalenia granic pomiędzy sąsiadującymi działkami". Nie zostały również wyjaśnione istotne okoliczności, na które wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 grudnia 2002 r. o sygn. akt IVSA 1577/00.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga N. S. nie zasługuje na uwzględnienie, bo zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie jest dopuszczalna jej sądowa kontrola. Zgodnie z art. 127 § 1 Kpa tylko stronie służy odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Posiadanie przez dany podmiot interesu prawnego musi wynikać z normy prawa materialnego. Znaczy to tyle, że subiektywne przekonanie osoby o posiadaniu takiego interesu nie ma żadnego znaczenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego tylko do osoby inwestora stwierdzając w art. 59 ust. 7, że stroną w tym postępowaniu jest wyłącznie inwestor. Organ odwoławczy nie mógł więc rozpatrzyć odwołania skarżącej "co do istoty sprawy" i w pełni zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze.
Na marginesie sprawy należy jedynie podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącej organ I instancji wykazał dlaczego uznał, że "przedmiotowy budynek letniskowy został wykonany zgodnie z zasadami sztuki budowlanej ze zmianami nie odstępującymi w sposób istotny od wykonanej ekspertyzy technicznej". Wskazał również, że nie jest uprawniony do rozstrzygania sporów z zakresu prawa własności i rozgraniczenia nieruchomości. Natomiast ocena prawna wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 2002 r. IVSA 1577/00 wiąże sąd i organ tylko w takim zakresie, w jakim jest zgodna z prawem obowiązującym w dacie ponownego rozstrzygania sprawy.
Z tych też powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.