Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania "[...]" Sp. z o.o. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r. znak: [...], stwierdzającej, po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A., nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...][...] z dnia [...] listopada 1999 r. znak: [...], nakazującej wykonanie w terminie do dnia [...] stycznia 1999 r., określonych czynności, w celu doprowadzenia wykonanych robót, polegających na montażu stacji bazowej firmy "[...]" na istniejącej wieży kratowej, zlokalizowanej na nieruchomości przy ul. M., do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż w postępowaniu nieważnosciowym bada się, czy sporna decyzja była dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, w chwili jej wydawania.
Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie inwestor rozpoczął roboty budowlane, które należy zakwalifikować, wbrew twierdzeniom Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...][...], nie jako montaż lecz jako budowę obiektu budowlanego, tj. stacji bazowej firmy "[...]l" na istniejącej wieży kratowej, zlokalizowanej na nieruchomości przy ul.M..
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskutek wykonanych robót budowlanych polegających na wzmocnieniu istniejącej wieży kratowej i zamontowaniu na niej anten nadawczo-odbiorczych, ustawienia na żelbetonowym fundamencie kontenera (szafy teletechnicznej) stacji bazowej, wykonaniu instalacji zasilającej, powstała budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 1b Prawa budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w powyższych okolicznościach orzeczenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzające nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] w [...] z dnia [...] listopada 1999 r., wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, należy uznać za prawidłowe. Nałożenie w przedmiotowej decyzji obowiązku wykonania czynności na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi rażące naruszenie tego przepisu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...][...] z dnia [...] listopada 1999 r., nakazującej wykonanie czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie.
Zdaniem skarżącej Spółki organy obu instancji nie ustaliły zakresu prac związanych z wykonaniem przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Mimo, że stacja bazowa została zlokalizowana na istniejącej wieży kratowej, organy nie rozważyły czy w sprawie zaistniały podstawy do zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.
Ponadto zdaniem skarżącej Spółki stosując w sprawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa organy administracji nie wyjaśniły, dlaczego w ich ocenie decyzja z dnia [...] listopada 1999 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wskazał, że rozpatrując skargę A. C. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek zamiejscowy w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 11.12.2003 r. w sprawie SA/Sz 2248/01 nie dostrzegł, aby decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zdaniem Sądu zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem prawa.
Podnieść należy, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji zapadły decyzje:
- – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 1999 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nakładająca na inwestora obowiązek wykonania czynności w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie;
- – Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. udzielająca pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji, utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2000 r.
Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2000 r. była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawie sygn. akt SA/Sz 2248/01. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2003 r. Sąd oddalił skargę na tę decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sad wskazał, że w świetle decyzji z dnia [...] listopada 1999 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wystąpiła podstawa prawna do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Inwestor wykonał bowiem wszystkie obowiązki nałożone w/w decyzją z dnia [...] listopada 1999 r.
Przedmiotowe w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne miało na celu kontrolę decyzji z dnia [...] listopada 1999 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], w trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie postępowanie nieważnościowego. W wyniku tego postępowania organy obu instancji uznały, że kontrolowana decyzja dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa.
Zdaniem Sądu zaskarżona w niniejszej sprawie i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z obrazą zasady związania oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Sądu (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. nr 153, poz. 1270).
W uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie przedstawił pogląd co do tego, że tryb przewidziany przepisami art. 51 i 55 Prawa budowlanego jest właściwy dla przedmiotowej inwestycji.
Zgodnie z przepisem art. 153 w/w ustawy ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą.
Związanie samego sądu oznacza to, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowanie się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ administracji publicznej.
Zdaniem Sądu naruszenie przez organy administracji przepisu art. 153 w/w ustawy powoduje konieczność uchylenia decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją. W ocenie Sądu bez ścisłego stosowania w/w przepisu trudno byłoby zapewnić obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1681/97 – nie publ.).
Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).