Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną [...] czerwca 2007r. na podstawie art. 49 b ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane nakazał R. S. rozbiórkę wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia drewnianej wiaty usytuowanej na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w Ł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. znak: [...] wydaną [...] sierpnia 2007r..
W dniu 18 lutego 2008r. R. S. działając jako Dyrektor Zespołu Szkół w Ł. złożył wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie podnosząc, że w dniu 20 grudnia 2007r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok, stwierdzający możliwość legalizacji zadaszenia, nadto w piśmie z 11 lipca 2008r. wskazał na podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Po wznowieniu postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak; [...] wydaną [...] listopada 2008r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, gdyż nakaz rozbiórki wiaty został wydany w oparciu o art. 49 b ust. 1, a wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczy tego artykułu Prawa budowlanego.
Organ odniósł się również do innych przesłanek wznowienia wskazanych przez wnioskującego w składanych po wznowieniu postępowania pismach tj. art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 kpa - uznając, że brak jest przesłanek wynikających z w/w przepisów.
Odwołanie od tej decyzji złożył R.S., po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną dnia [...] stycznia 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy podzielił argumenty organu I instancji i uznał decyzję za zgodną z prawem.
Skargę na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. S.- Dyrektor Zespołu Szkół.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2007r. objętej wnioskiem, zarzucił organowi naruszenie art. 15, art. 28, 107 § 3, 145 § 1 i 5, 148 kpa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia nie wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za niezasadną.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] stycznia 2009r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2008r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej.
Wyżej wymienione decyzje zapadły w postępowaniu wznowieniowym.
Art. 16 ust. 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych od której ustawodawca dopuścił pewne wyjątki.
Jednym z nich jest możliwość wzruszenia decyzji obarczonych istotnymi wadami postępowania w trybie wznowienia postępowania administracyjnego.
Instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny, bowiem dotyczy kontroli prawidłowości wydanej decyzji i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia, czy któraś z wad postępowania wymieniona w art. 145 § 1 i art. 145 § 1 kpa nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy - zdaniem Sądu - organ po wznowieniu postępowania prawidłowo ustalił, iż fakt wydania w dniu 20 grudnia 2007r. przez Trybunał Konstytucyjny wyroku orzekającego niezgodność z konstytucją art. 48 ust 2 pkt 1 lit b i art. 48 ust 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, nie może być przesłanką uchylenia decyzji rozbiórkowej, bowiem decyzja ta została wydana w oparciu o przepis art. 49 b ust 1 Prawa budowlanego, a nie w oparciu o przepisy objęte kontrolą Trybunału.
Skarżący podniósł również przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, wskazując jako nowe okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia a nie znane organowi w dacie wydania decyzji:
- 1. udzielenie przez Gminę Ł. w dniu [...] września 2007r. pełnomocnictwa Dyrektorowi Zespołu Szkół w Ł. m. in. do składania oświadczeń woli w imieniu Gminy w zakresie kierowanej jednostki;
- 2. uzyskanie odpisu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2007r. i wyroku z 22 lutego 2007r.
- 3. wydanie przez SKO w B. decyzji z [...] stycznia 2008r.
z których wynika, że strona postępowania administracyjnego w przedmiocie sprzedaży części działki [...], podziału tej działki winien być Dyrektor Zespołu Szkół w Ł.;
4. wydanie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dnia 16 stycznia 2008r. oddalającego skargę Dyrektora Szkół w Ł. na decyzję objętą wnioskiem o wznowieniu postępowania w niniejszej sprawie;
5. skarżący powołał się również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2006r. podnosząc, że zadaszenie nie jest trwale związane z gruntem z więc nie wymaga przed wykonaniem uzyskania pozwolenia na budowę ani też dokonania zgłoszenia.
Nową okoliczność faktyczną lub dowodem stanowiącym przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa jest taka, która istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie była znana organowi który wydał decyzję, a nadto miała istotne znaczenie w sprawie co oznacza, że gdyby była znana organowi w sprawie zapadłaby decyzja co do swojej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.
Żadna z okoliczności wskazanych przez skarżącego nie stanowi - zdaniem Sądu przesłanki z pkt 5 art. 145 § 1 kpa. bowiem część z nich tj. udzielenie pełnomocnictwa przez Gminę Ł., wyrok NSA z 5 września 2007r. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wyrok WSA w Lublinie nie istniały w dacie wydania ostatecznej decyzji objętej wnioskiem, nadto żadna z nich nie miała istotnego znaczenia w sprawie.
Nie zaistniała też przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 kpa.
Z tych wszystkich względów zdaniem Sądu organ słusznie wobec braku podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej oparł swoje rozstrzygnięcie o przepis art. 151 § 1 pkt 1 kpa.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.