Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – oddział w K. pozwolenia na budowę węzła drogowo-kolejowego w S. w ciągu drogi krajowej nr [...] [...] na odcinku od km [...] do [...] na terenie miasta S. W uzasadnieniu podał, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył wymagane przepisami art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r.: 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, raport o oddziaływaniu na przedsięwzięcia drogowego na środowisko. Ponadto spełnione zostały wymogi z art. 35 ust 1 Prawa budowlanego.
Decyzją z dnia [...] marca 2004r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania Z. M. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie warunki konieczne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego podał, że zarzut o niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest zarzutem chybionym, bowiem art. 10 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych wyłącza przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach dotyczących lokalizacji dróg.
Ponadto od [...] stycznia 2004r. (a więc również w dacie wydania zaskarżonej decyzji) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S., na który powołuje się skarżący, nie obowiązuje.
Ponadto organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają kompetencji do sprawdzania wiarygodności złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Zarzut dotyczący prawidłowości stosowania ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych jest również zarzutem chybionym gdyż obowiązek stosowania tej ustawy istnieje od 25 maja 2003r., a wniosek o pozwolenie na budowę wpłynął do właściwego organu 5 grudnia 2003r.
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. H., M. M. i Z. M..
J. H. podniosła, iż wydanie zezwolenia na budowę na terenie działek [...] i [...], których jest właścicielką w wysokości [...] części jest łamaniem prawa. Udziału w tych nieruchomościach nie zbyła, ani nie została z nich wywłaszczona.
Skarżąca wyjaśniła, że postępowanie o pozwoleniu na budowę było prowadzone poza jej plecami, bez powiadomienia jej, dlatego wnosi o umorzenie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Skarżący M. i Z. M. podali, że inwestycja jest niezgodna z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego S., który wprawdzie stracił swoją ważność w dniu 31 grudnia 2003r., ale nie ma to znaczenia, gdyż wniosek inwestora złożony został 5 grudnia 2003r., a więc w okresie obowiązywania tego planu.
Zdaniem skarżących nie można do sprawy stosować ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, bo decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest z [...] stycznia 2000r.
Ponadto inwestor wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę bez dołączenia raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia drogowego na środowisko.
Skarżący kwestionują również prawo inwestora do dysponowania działkami nr [...] i [...] na cele budowlane.
W konkluzji zwrócili się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o przywrócenie obowiązującego porządku prawnego.
W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi nie są zasadne.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
W rozpoznanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargi nie mogły być uwzględnione.
Odnośnie zarzutu – w skardze J. H. – nie powiadomienia skarżącej o prowadzonym postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę węzła drogowego – zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz.721), Wojewoda doręcza decyzję o pozwoleniu na budowę drogi wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony, a w drodze obwieszczeń, w Urzędach Gmin oraz prasie lokalnej.
Jak wynika z akt sprawy takie obwieszczenie było w Urzędzie Wojewódzkim w K. jak i w prasie lokalnej "[...] " w dniu [...] stycznia 2004r.. Ponadto zarzut strony, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeśli inwestor spełni wszystkie wymogi określone w art. 32 ust 4 i art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę.
W sprawie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana dla Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych w K. była wydana [...] stycznia 2000r., a jej ważność upływała z dniem [...] grudnia 2004r.
Należy pamiętać, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę.
Decyzja ta jest pierwszym etapem w czynnościach administracyjnych zmierzających do realizacji inwestycji w przypadkach, kiedy prawo budowlane tak stanowi. Można, zatem decyzję o ustaleniu warunków zabudowy nazwać promesą otwierającą drogę do uzyskania pozwolenia na budowę.
Zarzut Z. M. o niezgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest zasadny w sytuacji, gdy istniała ważna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego – dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma podstaw do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę na tej tylko podstawie, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Już na marginesie tylko zauważyć należy, że od [...] stycznia 2004r., a więc w dacie wydawania pozwolenia na budowę miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. nie obowiązywał.
Bezzasadny jest także zarzut skarżących, że inwestor nie dysponuje działkami [...] i [...] na cele budowlane.
W dniu [...] września 2003r. (a więc przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2004r. o pozwoleniu na budowę) Starosta, S. orzekł o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości gruntowej nie zabudowanej położonej w S. oznaczonej w ewidencji gruntów obręb [...] arkusz [...] jako działki nr [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha przez Skarb Państwa celem zrealizowania przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. celu publicznego, jakim jest modernizacja drogi krajowej na terenie miasta S.– budowa węzła drogowo-krajowego i o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Decyzja ta w dniu [...] stycznia 2004r. została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] i stała się ostateczna.
Decyzja ta niejako zastąpiła zgodę właścicieli nieruchomości na dysponowanie gruntem na cele budowlane.
Zarzut skarżącego Z. M. i M. M. dotyczący, że w niniejszej sprawie nie można stosować ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg krajowych również nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązek stosowania tej ustawy istnieje, (co wynika z art. 45 w/w ustawy) od 25 maja 2003r., natomiast wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przez inwestora [...] grudnia 2003r.
Także zarzut skarżących, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę nie dołączył raportu oddziaływania na środowisko nie może być uwzględniony gdyż znajduje się on w aktach sprawy – sporządzony przez W. C..
Wynika z niego, iż przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na budowie węzła drogowo-kolejowego w ciągu drogi krajowej [...] w S., po uwzględnieniu proponowanych w raporcie zabezpieczeń w zakresie ochrony poszczególnych komponentów środowiska nie będzie stanowiło dużego zagrożenia. Te zalecenia to porealizacyjny pomiar hałasu i stanu powietrza atmosferycznego pod względem zanieczyszczeń.
W świetle poczynionych w sprawie ustaleń brak jest uzasadnionych podstaw dla przyjęcia, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem przepisów prawa.
Z tych względów skargi należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).