Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. T. i P. K. – na rozbudowę istniejącego pawilonu usługowo-handlowego wraz z zadaszeniem tarasu na terenie działki nr ew. gruntu [...] przy ul. K. w R. W uzasadnieniu podał, że inwestor przedłożył decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 2002 r. oraz projekt architektoniczno-budowlany opracowany przez osoby uprawnione wraz z niezbędnymi uzgodnieniami.
Inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy oraz warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Inwestor użytkuje pawilon handlowy, którego planuje rozbudowę i już korzysta z istniejącej obsługi komunikacyjnej dla ciągu pawilonów handlowych w zabudowie szeregowej.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania S. M. w R. na podstawie art. 138 § 2 kpa. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu stwierdził, że wyrokiem z dnia 24 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpatrzenia skargi R. S. M. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę pawilonu. W uzasadnieniu wyroku wskazano na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w celu ustalenia zgodności stanu sprawy z rzeczywistością.
Analizując ponownie materiał dowodowy organ II instancji wyjaśnił, że decyzja organu I instancji zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę nie odnosi się do zarzutu zawartego w treści wyroku, a mianowicie zarówno plan zagospodarowania będący integralną częścią wydanego pozwolenia, jak i sama decyzja nie precyzuje, w jaki sposób będą rozwiązane miejsca postojowe w ilości, której mowa w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2002 r.
W tej sytuacji Wojewoda [...] uznał, iż nie może uzupełnić materiału dowodowego rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym po wyroku Sądu.
Powyższe fakty powinny być rozstrzygnięte przed organem I instancji na etapie pozwolenia na budowę. Należy również wyjaśnić status prawny ul. K., ustalić czy ulica ta jest drogą ogólnodostępną czy też wewnętrzną drogą osiedlową (co wskazał w wyroku WSA), a nie jest to możliwe w toku postępowania prowadzonego przez organ II instancji, z tych względów sprawa winna być ponownie rozpatrzona przez organ I instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie złożyła R. S. M. w R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu jej niezgodności z prawem administracyjnym i naruszenie jej interesu prawnego.
W obszernym uzasadnieniu skargi, strona skarżąca zacytowała szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczących możliwości wydania przez organ decyzji kasacyjnej i stwierdziła, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138§2 i art. 24§1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie.
Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a.
W niniejszej sprawie podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia organu odwoławczego stanowi art. 138 § 2 k.p.a. zgodnie, z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego całości lub w znacznej części.
Tak więc możliwość czysto kasacyjnego załatwienia sprawy traktowana jest przez ustawodawcę jako wyjątkowa.
Organ odwoławczy może wydać ją tylko w sytuacji, gdy:
- - organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub
- - przeprowadzone przez ten organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy
- - brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 k.p.a.
Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, na co wskazywał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie (np.: wyrok NSA z 14 sierpnia 1987 r. sygn. akt IV SA 385/97).
W przedmiotowej sprawie organ II instancji mając wątpliwości, co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające w trybie art. 136 k.p.a.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 24 czerwca 2005 r. Sąd wskazał, że to organ odwoławczy właśnie nie wyjaśnił kwestii dotyczących urządzenia miejsc postojowych dla obsługi pawilonu podlegającego rozbudowie w świetle decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 2002 r. i nie wyjaśnił statusu ulicy K. czy jest to droga ogólnodostępna czy wewnętrzna, której użytkownikiem jest S. M. Stwierdzenie Wojewody [...], że organ odwoławczy nie może w tym względzie uzupełnić materiału dowodowego jest błędne.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
Na podstawie art. 152 w/w ustawy stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.