Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 stycznia 2014 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych, którą organ doręczył F. Ś. jako pełnomocnikowi B. W. i A. W. Z uwagi na fakt wpisania w skardze jako skarżącego F. Ś. oraz podpisania przez niego skargi, został on wezwany do wskazania czy skargę wniósł w imieniu własnym czy jako pełnomocnik B. W. i A. W. i jeśli tak to do złożenia pełnomocnictwa procesowego spełniającego wymogi określone w art. 35 § 1 ppsa.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie F. Ś. przedstawił przebieg postępowania oraz swoje stanowisko w sprawie, a na koniec wskazał, że skargę złożył w imieniu własnym.
W związku z powyższym oświadczeniem, F. Ś., zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2014 r., został wezwany do wykazania interesu prawnego, tj. wskazania z jakiego tytułu wywodzi swoje prawo do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...] września 2013 r., Nr [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie rowu ziemnego na działce nr [...] w obrębie B., gm. B.– w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie Sąd wskazał skarżącemu, że w postępowaniu administracyjnym działał na postawie pełnomocnictwa udzielonego mu w dniu [...] lipca 2013 r. przez B. W. oraz A. W. i organy w postępowaniu administracyjnym traktowały go jako pełnomocnika B. W. i A. W., którzy byli stronami prowadzonego postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 ww. ustawy).
Treść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
W rozpoznawanej przez organy sprawie stroną postępowania administracyjnego byli B. W. i A. W. Sprawa dotyczyła bowiem ich interesu prawnego. Tym samym to B. W. i A. W. przysługiwało prawo wniesienia najpierw odwołania od decyzji organu I instancji, a następnie skargi na decyzję organu odwoławczego do sądu administracyjnego.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że stosownie do art. 32 kpa strona w postępowaniu przed organami administracji publicznej może działać osobiście lub przez pełnomocnika o ile charakter czynności nie wymaga jej osobistego działania. Przy czym pełnomocnikiem strony może być każda osoba fizyczna, pod warunkiem, że posiada zdolności do czynności prawnych (art. 33 § 1 kpa).
Z akt administracyjnych wynika, że strony postępowania administracyjnego – B. W. i A. W. w dniu [...] lipca 2013 r. udzielili pełnomocnictwa F. Ś., który w ich imieniu dokonał zgłoszenia robót polegających na przebudowie rowu ziemnego. Starosta [...] po rozpoznaniu ww. wniosku wniósł sprzeciw, który doręczył F. Ś. jako pełnomocnikowi B. W. i A. W. Wojewoda [...] swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. wydał po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez F. Ś. reprezentującego B. W. i A. W. i doręczył tą decyzję F. Ś. jako pełnomocnikowi B. W. i A. W. Zatem stroną postępowania przez cały czas postępowania przed organami administracji byli B. W. i A. W., zaś wszelkie pisma były doręczane F. Ś. jako pełnomocnikowi B. W. i A. W. Z powyższego wynika, że F. Ś. w postępowaniu administracyjnym nie przysługiwał własny – indywidualny interes prawny w sprawie dotyczącej wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie rowu ziemnego na działce nr [.] w obrębie B., gm.
B. Z uwagi na wniesienie skargi we własnym imieniu przez F. Ś., Sąd wezwał go ww. zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 201 r., do wykazania interesu prawnego, w terminie 7 dni. W terminie zakreślonym przez Sąd, tj. do dnia 12 maja 2014 r. skarżący nie udzielił odpowiedzi. Zaś z jego pisma z dnia 8 maja 2014 r., złożonego osobiście w Sądzie w dniu 13 maja 2014 r., a więc po upływie terminu zakreślonego na udzielenie odpowiedzi, wynika, że F. Ś. brał udział w tworzeniu projektu robót budowlanych oraz prowadził sprawę przed organami administracji. Przedstawił przebieg swojej kariery zawodowej oraz wyjaśnił, że posiada przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności wodno-melioracyjnej. Z powyższego pisma wynika, że skarżący wywodzi swoje prawa do skarżenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] z faktu prowadzenia sprawy przed organami administracji oraz z posiadanych uprawnień zawodowych.
Jednakże, wbrew przekonaniu skarżącego, z żadnej z powyższych okoliczności nie wypływa dla F. Ś. własny – indywidualny interes prawny w sprawie dotyczącej wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie rowu ziemnego na działce nr [...] w obrębie B., gm. B. Konkludując należy stwierdzić, iż F. Ś. nie ma interesu prawnego w sprawie, w której działał jako pełnomocnik stron postępowania – B. W. i A. W., a więc nie może on skutecznie we własnym imieniu wnieść skargi na zaskarżoną decyzję.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o odrzuceniu skargi.