Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 kpa (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 83 ust.2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) stwierdził, że: odwołanie Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] m. [...] działającego w imieniu Prezydenta m. [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] nr [...] (znak: [...]), którą nakazano Prezydentowi m. [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym znajdującym się na nieruchomości przy ul. [...] w W., poprzez wykonanie naprawy pokrycia dachowego i wymianę obróbek blacharskich w terminie 6 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 kpa.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że decyzja organu I instancji nr [...] z dnia [...].04.2005r., adresowana do prezydenta m. [...] odebrana została za pokwitowaniem -jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - w dniu [...].05.2005r. w powyższej decyzji zawarta była informacja o trybie i terminie wniesienia odwołania.
Stosownie do przepisu art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie- od dnia jej ogłoszenia stronie. W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem [...].05.2005r.
Skoro Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] m. [...] działa w imieniu Prezydenta m. [...] (pełnomocnictwa w aktach sprawy), to zobowiązany był do zachowania biegu terminu do wniesienia odwołania, którego pierwszym dniem był [...].05.2005r., tj. dzień doręczenia Prezydentowi m. [...] decyzji nr [...] z dnia [...].04.2005r.
Pomimo prawidłowego pouczenia o możliwości złożenia odwołania i prawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji, odwołanie Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] m. [...] zostało złożone w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla m. [...] w dniu [...].05.2005r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Miasto [...] reprezentowane przez Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] wniósł o uchylenie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. została doręczona Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w dniu [...] maja 2005 r. Zatem w/w Zakład jako jednostka organizacyjna Miasta ma termin do złożenia odwołania otwarty w dniu doręczenia, tj. w dniu [...]maja 2005 r.
Zdaniem skarżącego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w/w została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania, zatem dotknięta jest wadą nieważności, stąd zasadne jest stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 kpa.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu.
W niniejszej sprawie bezsporne jest to, że organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] doręczył Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] w dniu [...] maja 2005 r.
Odwołanie zgodnie z przepisem art. 129 § 2 kpa, wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji.
Zdaniem Sądu, skoro odwołanie zostało wniesione w dniu [...] maja 2005 r., brak było podstaw do stwierdzenia, że zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Sąd z urzędu zwraca uwagę organowi, że rozpoznając odwołanie musi w pierwszej kolejności rozważyć krąg podmiotów, które w sprawie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym mają przymiot strony.
Organ będzie miał na uwadze przepisy rozdziału 6 Prawa budowlanego, dotyczące utrzymania obiektów budowlanych, odnoszą się do właścicieli lub zarządców obiektów budowlanych.
Sąd stwierdza, że błędnie w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. został wskazany adresatem Prezydent m. [...], który nie ma przymiotu właściciela luz zarządcy, bowiem jest organem miasta [...].
Zgodnie z art. [...] ustawy [...] ([...]) [...] miasto [...] jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu, przepis zaś art. 92.2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. jedn. Dz. U. nr 142 z 2001 r., poz. 1592 ze zm.) reguluje, że funkcję organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta i Prezydent miasta. Ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu określa zgodnie z art. 92 ust. 3 w/w ustawy ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. nr 142 z 2001 r. poz. 1591 z późn. zm.). Przepis art. 11a tej ustawy określa Prezydenta miasta jako organ miasta na prawach powiatu.
W nawiązaniu do żądania skargi w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2005 r. wskazać należy, że nie mogło być ono uwzględnione.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia a przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.
Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).