Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
Warszawie przez L L jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2015 r" znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję własną organu z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Sanitarny podał, że sprawa podejrzenia u L L choroby zawodowej została zakończona prawomocną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], o odmowie stwierdzenia u zainteresowanego choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w poz. 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 ze zm.).
Pismem z dnia 3 lipca 2015 r. L L złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r.
Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2, art 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...].
L L, pismem z dnia 14 listopada 2015 r., wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r.
Główny Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...].
Dokonując oceny kwestionowanej decyzji organ wskazał, że decyzja[...] marca 2008. r. oraz poprzedzająca ją decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora: Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], była przedmiotem weryfikacji sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/GI 191/09 uchylił zaskarżone postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], z dnia[...] stycznia 2009 r. nr [...], z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 maja 2010 r. Sąd podał, że ocenie poddane zostały postanowienia w sprawie zwrotu podań, wydane na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., bowiem organ inspekcji sanitarnej uznał się za niewłaściwy, zaś organu właściwego nie można ustalić.
Sąd uznał za błędne stanowisko organów w kwestii zwrotu podania w trybie art. 66 § 3 k.p.a., w którym skarżący domagał się wydania rozstrzygnięcia w sprawie przekazanej postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. sygn. akt [...], skoro wniesienie pozwu nastąpiło w celu poddania ocenie prawidłowości wydanych w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej orzeczeń lekarskich. Zdaniem Sądu ocena ta mogła być dokonana wyłącznie w ramach postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej. Sąd wskazał, że sprawa tocząca się w tym przedmiocie została rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją ostateczną Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u L L choroby zawodowej.
Główny Inspektor Sanitarny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonał kontroli ww. decyzji z dnia [...] marca 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. pod względem zgodności z prawem, prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Decyzją tą objęte zostały wszystkie kwestie merytoryczne i proceduralne związane z przedmiotem sprawy, w tym również ocena materiału dowodowego obejmująca m.in. orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] i Instytutu "Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] z 2003 r.
Ponadto, Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2353/11 oddalił skargę strony na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r, którą Główny Inspektor Sanitarny odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu w pozycji 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r. Sąd podał, że zasadnie organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2008 r. i prawidłowo ustalił, że orzeczenie to nie jest dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Sanitarny zasadnie uznał, że postępowanie w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego miało miejsce z zachowaniem właściwych przepisów prawa, zapadło w okolicznościach prawidłowo zebranego materiału dowodowego i jego oceny, tym samym decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności nie można skutecznie zarzucić wad nieważnościowych, skutkujących nakazem wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego w trybie przepisu art. 156 § 1 k.p.a.
Główny Inspektor Sanitarny, odnosząc się do wskazanego przez stronę w pismach z dnia 13 i 14 października 2015 r. postanowienia Sądu Pracy w [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. sygn. akt [...], podkreślił, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości unieważnienia materiału dowodowego jakim są orzeczenia lekarskie oraz że Sąd Pracy w [...] przekazując jego powództwo przeciwko jednostkom orzeczniczym uznał niedopuszczalność drogi sądowej w przedmiotowej sprawie i wskazał Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] jako organ właściwy do rozpatrywania spraw związanych ze stwierdzaniem chorób zawodowych.
Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2015 r. wniósł L L domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący obszernie przedstawił stan faktyczny sprawy. Ponadto podniósł, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], o odmowie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu jest krzywdząca. Zatem wszczął postępowanie w Sądzie Pracy w [...] w sprawie uchylenia wydanych orzeczeń lekarskich w 2003 r., będących podstawą ww. decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlegała uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.- dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do art. 134 § 2 powołanej ustawy, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
W sprawie niniejszej Sąd stwierdził, iż zaszła podstawa stwierdzenia nieważności decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego określona w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej k.p.a.), albowiem Główny Inspektor Sanitarny rozstrzygnął sprawę już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że toczyło się już postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu u L L. W tej sprawie Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...].
Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012r. sygn. akt VII SA/Wa 2353/11 oddalił skargę strony na ww. decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r.
Rozpatrując wniosek L L z dnia 3 lipca 2015r. o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...], Główny Inspektor Sanitarny nie wziął pod uwagę, że w obrocie prawnym pozostaje wymieniona wyżej decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], odmawiająca stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...].
Analiza akt sprawy dowiodła, że brak było jakichkolwiek podstaw do orzekania przez Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie niniejszej, ponieważ sprawa ta została już uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną.
Kluczowe znaczenie dla oceny zaskarżonej decyzji ma powołany wyżej prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2012r. sygn. akt VII SA/Wa 2353/11. Jak wynika bowiem z art. 153 ustawy Pp.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W tym zakresie należy wskazać, że w uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wyraźnie wskazał, iż zasadnie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. i prawidłowo ustalono, iż decyzja ta nie jest dotknięta żadną z wad nieważnościowych w rozumieniu art. 156 § 1 K.p.a.
W sprawie tej mamy niewątpliwie do czynienia z tożsamością sprawy tak pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym. W obu sprawach, tej zakończonej decyzją GIS z dnia [...] sierpnia 2011 r. i w decyzji obecnie kontrolowanej, przedmiotem sprawy była ocena decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. pod kątem przesłanek nieważnościowych. W obu sprawach z wnioskiem wystąpił ten sam podmiot- L L. Żądanie wydania decyzji, w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją, która pozostaje w obrocie prawnym, czyli w okolicznościach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., powinno skutkować odmową wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. Tak też uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. I OPS 6/09: "Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 kpa."
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak sentencji.