Uzasadnienie
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zw. p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący w skardze z dnia 13 grudnia 2010 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. znak: [...], mocą której organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], która to stwierdzała nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...], nakazującą rozbiórkę części (elementów) budynku i nakazującego wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia budynku do odpowiedniego.
Wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku wskazał, iż specyfika nałożonych obowiązków budowlanych (konieczność wykonania robót budowlanych i innych czynności, które będą trwale skutkować na przyszłość) rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skutkiem wykonania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...] jest wykonanie obowiązków nałożonych wcześniejszą decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2000 r. znak: [...]. Obowiązki nałożone decyzją z [...] lipca 2000 r. spowodowałyby powstanie skutków, których nie można by usunąć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie mogą pojawić się przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności leży w interesie procesowym strony (por. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/2005). Oznacza to, że strona powinna we wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności wskazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący takich okoliczności we wniosku nie uprawdopodobnił, podniesione argumenty nie wskazują bezpośrednio jaka znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mogą się pojawić w sprawie. Wskazanie, że konieczność wykonania robót budowlanych i innych czynności, które będą trwale skutkować na przyszłość rodzi, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub grozi spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków jest argumentem bardzo ogólnikowym. Wykonanie decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. nakazującej sporządzenie inwentaryzacji wykonanych robót i przedłożenie orzeczenia technicznego zrealizowanych robót, zdaniem Sądu nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto skarżący nie uzasadnił dlaczego pozostawienie w obrocie decyzji o nakazie rozbiórki określonych elementów budynku i wykonanie określonych czynności wymienionych w decyzji z dnia [...] maja 2006 r., a co za tym idzie wykonanie obowiązków decyzją tą nałożonych, jest mniej dolegliwe, niż wykonanie inwentaryzacji wykonanych robót i sporządzenie orzeczenia technicznego zrealizowanych robót czyli obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. Zdaniem Sądu wykonanie decyzji z [...] lipca 2000 r. nie rodzi nieodwracalnych skutków.
W świetle powyższego Sąd stwierdził, że argumenty podane przez stronę przemawiające za wstrzymaniem nie są na tyle skonkretyzowane, by mogłyby być brane pod uwagę podczas rozpatrywania niniejszego wniosku. Z tej przyczyny wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.