Uzasadnienie
K. P. i D. K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 15 listopada 2023 r. nr 1946/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
Zarządzeniem z dnia 21 marca 2024 r. Sąd wezwał skarżące K. P. oraz D. K. do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi w siedzibie Sądu albo nadesłanie do Sądu egzemplarza skargi podpisanego własnoręcznie przez skarżącą.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącej D. K. 2 kwietnia 2024 r., która uczyniła zadość wezwaniu 3 kwietnia 2024 r., podpisując skargę w siedzibie sądu. K. P. natomiast, wezwanie zostało doręczone w dniu 24 kwietnia 2024 r. Przysługiwał skarżącej zatem ustawowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upływający z dniem 2 maja 2024 r. Skarżąca nie wykonała powyższego zarządzenia Sądu.
Ponadto, zarządzeniem z 9 października 2024 r., w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżące zostały wezwane do uiszczenia wpisu sądowego. Przesyłkę pocztową zawierającą powyższe wezwanie D. K. otrzymała 28 października 2024 r., zaś K. P. 29 października 2024 r. 7-dniowy termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi minął bezskutecznie dla D. K. 4 listopada 2024 r., zaś dla K. P. 5 listopada 2024 r. Do dnia dzisiejszego skarżące nie wykonały wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a."), skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Elementy niezbędne pism procesowych strony określa art. 46 i art. 47 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Jak wynika z art. 230 § 1 p.p.s.a, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis od skargi będący opłatą sądową – w myśl art. 219 p.p.s.a. – należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W konsekwencji w sprawie został zastosowany art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W niniejszej sprawie skarżąca K. P. nie wykonała zarządzenia Sądu z dnia 21 marca 2024 r., ponieważ ani nie podpisała skargi w siedzibie Sądu, ani nie nadesłała do Sądu podpisanego egzemplarza skargi.
Również brak formalny skargi w postaci wpisu sądowego nie został przez strony skarżące uzupełniony. Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych do dnia 18 listopada 2024 r. nie odnotowano wpłaty do niniejszej sprawy.
Nieuzupełnienie wskazanych braków formalnych skargi uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu i obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.