Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołań A H, B Ł, A W, M M, A G, M G od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2007 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę etapu C2 zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na terenie dz. Nr ew. [...], [...],[...] i [...] z obr. [...] w [...], stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołań.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Prezydent [...] zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2007 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę etapu C2 zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na terenie dz. Nr ew. [...],[...],[...] i [...] z obr. [...]w [...].
Odwołania od ww. decyzji wnieśli: A H, B Ł, A W, M M, A G, M G oraz P D. Pismem z dnia 2 grudnia [...] Sp. z o.o. – inwestor wycofał swój wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę i wniósł o uchylenie ww. decyzji zmieniającej oraz o umorzenie postępowania.
Wobec powyższego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. i umorzył postępowanie organu I instancji.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie o niedopuszczalności odwołań, Wojewoda [...] wskazał, iż stosownie do art. 32 ust, 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2012 r. poz. 1409), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wszczyna się jedynie na wniosek inwestora. Inwestor ma zatem możliwość cofnięcia żądania wszczynającego to postępowanie. W takiej sytuacji, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Zaznaczył, że cofnięcie wniosku z uwagi na brak żądania załatwienia sprawy wszczętej na wniosek, powoduje powstanie obiektywnej okoliczności bezprzedmiotowości postępowania. Dalsze prowadzenie postępowania byłoby działaniem z urzędu, które w postępowaniach określonych jako wnioskowe, jest wyraźnie zakazane w art. 61 § 2 k.p.a.
Organ stwierdził, że w niniejszym przypadku zachodzi niedopuszczalność przedmiotowa – rozstrzygnięcie zaskarżone przez odwołujących się nie funkcjonuje obecnie w obrocie prawnym.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. wniósł A H uznając, że zaskarżone postanowienie odmawia mu przymiotu strony w postępowaniu. W uzasadnieniu zarzucił organowi, że różnie traktuje poszczególnych właścicieli działki inwestycyjnej wysyłając jednym z nich tylko postanowienie o niedopuszczalności zażaleń, innym doręczając decyzję o umorzeniu postępowania. Podniósł, że Wojewoda powinien wyjaśnić, dlaczego nie traktuje go jako strony postępowania ignorując fakt, że jest współwłaścicielem przedmiotowej działki. Wskazał, że organy nie mogą prowadzić postępowań w tajemnicy przed współwłaścielami działki, której zmiana pozwolenia na budowę dotyczy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga A H nie została uwzględniona. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia stanowi art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na tego typu postanowienie formalne, jako kończące postępowanie w sprawie administracyjnej przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
Podkreślenia wymaga, iż postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznej oceny rozstrzygnięcia sprawy, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie lub zażalenie nie może zostać rozpoznane.
Na tle przepisu art. 134 k.p.a. wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, została wycofana z obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ, wydając zaskarżone postanowienie stwierdził, że wobec uchylenia decyzji, od której odwołanie złożył m.in. skarżący, i umorzeniu w całości postępowania organu I instancji, zachodzi niedopuszczalność odwołania.
Postępowanie związane ze zmianą udzielonego pozwolenia na budowę zostało wszczęte na wniosek inwestora. Zatem strona inicjująca wszczęcie postępowania posiadała prawo modyfikacji takiego wniosku czy też wycofania złożonego wniosku. Cofnięcie wniosku o zmianę pozwolenia obligowało organ do umorzenia postępowania. Należy zgodzić się z organem, że dalsze prowadzenie postępowania byłoby działaniem z urzędu, co w przedmiotowej sprawie byłoby niedopuszczalne. Uchylenie zatem decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę i umorzenie postępowania organu I instancji czyniło uznanie złożonych odwołań za niedopuszczalne.
Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z niedopuszczalnością odwołania z przyczyn przedmiotowych. Z podanych przyczyn kontrolowane rozstrzygnięcie organu odwoławczego należało ocenić jako prawidłowe.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznaje je za nietrafne. Jak wskazano wyżej kwestionowane postanowienie nie ma charakteru merytorycznego, nie rozstrzyga kwestii przymiotu strony zatem Sąd nie mógł oceniać zarzutów, które dotyczą innych postępowań i rozstrzygnięć organu związanych z inwestycją.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.