Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 grudnia 2005 r. B. i W. M. zwrócili się do Wydziału Budownictwa i Architektury, Starostwa Powiatowego w K. zgłaszając zastrzeżenia odnośnie prawidłowości wydanego decyzją Starosty K. z dnia [...] lutego 2002 r. pozwolenia na budowę oraz rozszerzenia zakresu robót budowlanych prowadzonych przez K. i J. M. zam. G. ul. [...]. Skarżący domagali się "...oddalenia przez organ budowlany wcześniej wydanego pozwolenia, jak też zakazania małż. M. prowadzenia jakichkolwiek robót na użytkowanym gruncie".
Starosta K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r., znak: [...] na podstawie art. 65 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego – zwanego dalej kpa (Dz. U. z 2000r. nr 98 poz. 1071 z późniejszymi zmianami) przekazał w/w pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż zgodnie z kompetencjami ten organ jest właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli do Wojewody [...] B. i W. M. wnosząc o jego uchylenie i "przekazanie sprawy do zweryfikowania przez Wydział Budownictwa i Architektury, Starostwa Powiatowego w K.". W zażaleniu odwołujący się po raz kolejny podważyli prawidłowość wydanego pozwolenia na budowę oraz przekazania sprawy do organów nadzoru budowlanego argumentując, iż skoro pierwotne pozwolenie budowlane wydał Wydział Budownictwa i Architektury, Starostwa Powiatowego w K. to również ten organ powinien prowadzić dalsze postępowanie administracyjne.
Jako podstawowy zarzut podnosili, że nie brali udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę.
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie Starosta K., nie będąc właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia 6 grudnia 2005 r. zgodnie z dyspozycją art. 65 kpa przekazał sprawę do rozpoznania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. Organ II instancji stwierdził, iż z dokumentów sprawy wynika, że inwestor odstępując od wydanego przez Starostę K. pozwolenia na budowę popełnił samowolę budowlaną. Zatem na podstawie art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 216 z późniejszymi zmianami) właściwym do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie dalszej realizacji dotyczącej zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku w zakresie niezbędnej adaptacji na cele mieszkaniowe jest wskazany organ nadzoru budowlanego.
Skargę na postanowienie Wojewody [...] złożyli B. i W. M. wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skarżący podnosili, że Wojewoda [...] błędnie powołał jako podstawę prawną art. 83 Prawa budowlanego. Ich zdaniem z tego artykułu nie wynika właściwość nadzoru budowlanego do rozstrzygania w sprawie pozwolenia budowlanego dla małż. M. Ponadto skarżący podkreślają, iż pozwolenie na budowę dla inwestorów zostało wydane nieprawidłowo bo bez "(ich) udziału jako współwłaścicieli działki, na terenie której małż. M. rozpoczęli budowę a następnie adaptację odbiegającą od pozwolenia budowlanego."
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, z innych jednakże przyczyn, niż wskazane przez skarżących.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności jego wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami).
Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd ma możliwość uwzględnienia skargi także ze względu na inne uchybienia, niż podniesione przez stronę w skardze albowiem Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa organ ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Z przepisu tego wynika, iż w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek organ zobowiązany jest dokładnie ustalić treść oraz zakres wniosku, który strona kieruje do organu administracji publicznej. Wszelkie niejasności i niedopowiedzenia nie mogą być interpretowane na niekorzyść podmiotu (zob. wyrok WSA z dnia 24 maja 2005 r. VII SA/Wa 1093/05, LEX nr 168038).
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy administracji nie ustaliły treści żądania strony, i tym samym nie został określony przedmiot prowadzonego postępowania administracyjnego.
Należy również zwrócić uwagę na to, iż istotną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną miedzy innymi w art. 63,128 i 140 kpa, jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony bez zbędnego formalizmu. Nie można jednak przyjąć, że jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale, to organ administracji publicznej jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania. Jest to niedopuszczalne chociażby dlatego, że mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji osoby wnoszącej podanie.
O tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostatecznie strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. W razie wątpliwości organ, mając na względzie postanowienia art. 7-9 kpa, powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2002 r. I SA 2188/00, LEX nr 81741).
Jak wynika z powyższego, w przedmiotowej sprawie Starosta K. winien był zwrócić się do skarżących B. i W. M. o sprecyzowanie skierowanego do organu I instancji wniosku z dnia 6 grudnia 2005 r. zamiast domniemując intencji skarżących przekazywać ich pismo do organów nadzoru budowlanego.
Zgodnie z art. 83 Prawa budowlanego z 1994 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego był organem właściwym do prowadzenia postępowania administracyjnego w przypadku odstąpienia przez inwestora od wydanego pozwolenia na budowę. Jednak jednoznacznie nie można stwierdzić, jak to uczyniły organy, że intencją skarżących B. i W. M. było prowadzenie postępowania przed organem nadzoru budowlanego. W piśmie z dnia 6 grudnia 2005 r. zgłosili oni bowiem zastrzeżenia dotyczące pozwolenia na budowę, a w zażaleniu, jako podstawowy zarzut podnosili brak udziału w postępowaniu o pozwoleniu na budowę.
Mając na względzie, że organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego co mogło mieć wpływ na wynik sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 ust 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W punkcie II orzeczono na podstawie art. 152 zaś o kosztach z mocy art. 200 w/w ustawy.