Uzasadnienie
Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 4 października 2005r, decyzją Nr [...]z dnia [...] grudnia 2005r działając na podstawie art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003r, Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zatwierdził indywidualny projekt budowlany i udzielił J. S. pozwolenia na przebudowę i modernizację stacji paliw płynnych na działkach nr ew. [...],[...]i [...]położonych w miejscowości [...] gm. P. W uzasadnieniu podał, iż "inwestor występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę spełnił warunki określone w ustawie z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane".
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania J. S., decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006r na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] lipca 2003r.
Planowana inwestycja jest położona na terenie, którego podstawowym przeznaczeniem są funkcje wszelkiego rodzaju usług komercyjnych (Uk) z wyjątkiem takich, które zgodnie z przepisami szczególnymi i odrębnymi zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W ocenie organu, ustalenia planu dotyczą obiektów projektowanych, a nie obiektów już istniejących.
Przedmiotowa stacja paliw płynnych jest obiektem, który już istnieje i jest poddawany przebudowie dlatego zdaniem organu odwoławczego ustalenia planu tego obiektu nie dotyczą.
Powyższy wniosek organ odwoławczy poparł znajdującym się w aktach sprawy wyjaśnieniem współautora planu miejscowego z którego wynika, iż "zamierzenie inwestycyjne polegające na rozbudowie stacji nie zostało powzięte, a zatem nie mogło być uwzględnione w trakcie sporządzania planu miejscowego i z tych też powodów zapisy ustaleń planu nie odnoszą się wprost do problemu rozbudowy czy modernizacji istniejących już obiektów".
Zdaniem organu odwoławczego plan zagospodarowania przestrzennego w ustaleniach ogólnych dopuszcza "zachowanie wymianę, modernizację, adaptację i rozbudowę istniejącej zabudowy" (§ 9 ust 6 lit a ustaleń planu).
W związku z powyższym organ stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza ustaleń planu.
Wojewoda [...] powołując się na raport oddziaływania inwestycji na środowisko opracowany przez mgr inż. J. W. O. – biegłego z listy Wojewody [...] w zakresie postępowania wodnoprawnego uznał, iż "projektowana modernizacja stacji związana jest z koniecznością dostosowania istniejących obiektów do wymogów określonych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r (Dz. U. Nr 98, poz. 1067) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych oraz w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2002r (Dz. U. Nr 1, poz.
- 8) zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych"
Organ odwoławczy stwierdził również, iż z raportu wynika, że "funkcjonowanie stacji paliw po przeprowadzonej przebudowie i modernizacji nie będzie miało ujemnego wpływu na zdrowie ludzi, a oddziaływanie inwestycji na środowisko mieści się w granicach działek do których inwestor posiada tytuł prawny".
Ponadto, inwestor uzyskał wszystkie niezbędne uzgodnienia wynikające zarówno z przepisów prawa budowlanego jak i warunków technicznych dotyczących realizacji tego typu obiektów.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego braku możliwości inwestowania na działce sąsiadującej z planowaną inwestycją, organ odwoławczy wyjaśnił, iż "realizacja zabudowy będzie możliwa na podstawie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, wydanej przez organ z zachowaniem zawartych w planie miejscowym ustaleń".
Odnośnie zarzutu dotyczącego braku projektu na wykonanie zjazdu w pas wyłączenie i włączenia do ruchu, Wojewoda [...] wyjaśnił, iż sprawa ta będzie stanowiła przedmiot odrębnego postępowania.
Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż obecnie inwestor korzysta z istniejącego zjazdu, a zaskarżona decyzja dotyczy przebudowy i modernizacji samej stacji, dlatego badanie prawidłowości rozwiązań komunikacyjnych na obecnym etapie wykracza poza zakres rozpatrywanej sprawy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. S. Skarżący domaga się uchylenia decyzji obu instancji z uwagi na brak dokładnego wyjaśnienia i rozpatrzenia sprawy.
Zdaniem skarżącego rozbudowywana inwestycja jest nową inwestycją dla której inwestor ma obowiązek uzyskać decyzję środowiskową zgodnie z ustawą o ochronie środowiska.
Skarżący podnosi, iż organy nie wyjaśniły czy planowane "przedsięwzięcie znacząco oddziaływuje na środowisko, czy też nie".
Skarżący uważa, iż "powoływanie się na raport oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzony przez mgr inż. J. W. O. jest absurdalne, gdyż odnosi się do postępowania wodnoprawnego".
Skarżący podnosi również, iż organy obu instancji ograniczyły się do stwierdzenia, iż planowana inwestycja nie przekracza granic działek, nie wykazując czy tak jest rzeczywiście.
Ponadto, zaskarżonej decyzji zarzuca brak rozwiązania kwestii komunikacyjnych podnosząc, iż wbrew twierdzeniu organu stacja nie posiada zjazdu.
Skarżący zarzuca organowi brak rozważenia podniesionej przez niego kwestii ograniczenia zabudowy mieszkalnej działki, której jest właścicielem, a która graniczy z planowaną inwestycją.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Na wstępie należy podnieść, iż akta sprawy nie zawierają obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] lipca 2003r.
Planu tego nie może zastąpić pismo jego współautora mgr inż. arch. P. W. będące interpretacją przepisów planu w odniesieniu do planowanego zamierzenia inwestycyjnego.
Brak planu uniemożliwia zatem sądowi skontrolowanie, czy projektowana inwestycja nie narusza jego ustaleń.
Nie można podzielić poglądu organu odwoławczego, iż ustalenia planu nie odnoszą się do planowanej przebudowy stacji paliw płynnych jako obiektu już istniejącego.
Jak wynika z dokumentacji projektowej, przebudowa i modernizacja stacji paliw będzie polegała na wybudowaniu zbiornika paliwa podziemnego o pojemności 50m³, trzech dystrybutorów paliw płynnych [...], zbiornika odparowującego wód opadowych, zadaszenia (wiaty) nad dystrybutorami paliw, separatora, osłony śmietnikowej, podjazdów i parkingów, instalacji podziemnych, odkurzacza i kompresora wolnostojącego.
Powstaną zatem nowe obiekty budowlane wymagające sprawdzenia ich zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zwrócić należy również uwagę, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnośnie zgodności z planem projektowanej inwestycji zawiera stwierdzenia wzajemnie się wykluczające.
Wojewoda [...] w trzecim wierszu uzasadnienia na stronie 2 stwierdza, iż "stacja paliw płynnych poddawana zgodnie z zaskarżoną decyzją- przebudowie, jest obiektem istniejącym, w stosunku do którego ustalenia planu się nie odnoszą", a dalszym ciągu uzasadnienia formułuje wniosek, iż "zaskarżona obecnie decyzja nie narusza ustaleń planu miejscowego".
Skoro zatem, zdaniem organu odwoławczego ustalenia planu nie dotyczą przebudowy projektowanej inwestycji to dlaczego dokonuje jej oceny pod kątem zgodności z planem. Odnosząc się natomiast do dokonanej przez organ odwoławczy oceny projektowanej inwestycji pod kątem jej oddziaływania na środowisko w świetle wniosków sformułowanych w raporcie oddziaływania na środowisko, Wojewoda [...] nie wyjaśnił dlaczego do postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zostały zastosowane przepisy dotychczasowe.
Należy zauważyć, iż ustawą z dnia 18 maja 2005r o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 27 czerwca 2005r) został zmieniony dotychczasowy art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) w ten sposób, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Wprawdzie art. 19 ust 1 powołanej wyżej ustawy pozwala stosować przepisy dotychczasowe lecz tylko na wniosek uprawnionego podmiotu lecz takiego wniosku brak jest w aktach sprawy.
W związku z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 w/w ustawy.