Uzasadnienie
W dniu 13 listopada 2000 r. H. D. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [..] listopada 2000 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], odmawiającej uchylenia decyzji zezwalającej M. D. na przebudowę poddasza w budynku przy ul. [...] w W. Skarga została następnie podtrzymana przez następcę prawnego H. D. – D. G. Podczas rozprawy sądowej w dniu 26 października 2007 r. uczestnik postępowania M. D. złożył do akt pismo procesowe z załącznikiem podpisanym przez skarżącą, z którego wynika, że zbyła nieruchomość J. D. Zgodnie z postanowieniem Sądu, zwrócono się do skarżącej o złożenie oświadczenia, czy nadal jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w W. W odpowiedzi na wystąpienie Sądu, skarżąca poinformowała, że w dniu 19 października 2007 r. zostało dokonane przeniesienie własności nieruchomości usytuowanej przy ul. [...], w związku z czym nie jest już jej właścicielem, natomiast prawa i obowiązki związane z przedmiotową nieruchomością nabył J. D. wraz z małżonką. Ponadto, w piśmie z dnia 8 listopada 2007 r. D. G. oświadczyła, że cofa skargę.
W dniu 8 listopada 2007 r. zwrócono się do J. D. o złożenie oświadczenia, czy podtrzymuje wraz z małżonką skargę wniesioną przez H. D. i podtrzymaną przez D. G., czy też cofa skargę oraz o nadesłanie odpisu aktu notarialnego i ewentualnie wypisu z księgi wieczystej. W odpowiedzi na wezwanie, J. i A. D. w piśmie z dnia 20 listopada 2007 r. wskazali, że przedstawienie stosownych dokumentów, legitymujących ich uprawnienia w niniejszej sprawie nie jest możliwie w terminie wyznaczonym przez Sąd. Skarga nie została formalnie podtrzymana przez nowych właścicieli nieruchomości, gdyż nie złożyli oświadczenia w tym przedmiocie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Uprawnienie skarżącego do cofnięcia skargi przewiduje art. 60 p.p.s.a. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie, z uwagi na brak okoliczności wskazujących na niedopuszczalność cofnięcia skargi oraz ze względu na niezłożenie przez nabywców nieruchomości należącej dotychczas do skarżącej oświadczenia, czy podtrzymują skargę D. G., czy też ją cofają, a także nienadesłanie odpisu aktu notarialnego, ewentualnie wypisu z księgi wieczystej, w sytuacji cofnięcia skargi przez D. G., postępowanie sądowe należało umorzyć.
W związku z powyższym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.