Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 158 §1 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 kpa – po rozpatrzeniu wniosku W. P. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2004r. (znak: [...]) nakazującej rozbiórkę dobudowanego do budynku gospodarczego obiektu garażowo warsztatowego we wsi B. w Gminie R. – odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Uzasadniając swoje stanowisko [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że we wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia [...] grudnia 2006r. W. P. wskazał, że kwestionowana decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 2 i 3 kpa, bowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa i dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną.
Organ wojewódzki stwierdził, że przedmiotowa decyzja zakończyła postępowanie w przedmiocie rozbiórki budynku samowolnie dobudowanego do ww. budynku gospodarczego, natomiast podnoszone w powyższym wniosku okoliczności odnoszą się do postępowania dotyczącego samowolnej zmiany sposobu użytkowania i samowolnie wykonanych robót. Z tej przyczyny, powoływanie się na decyzję dotyczącą doprowadzenia budynku gospodarczego do stanu poprzedniego, użytkowanego jako zakład produkcyjny, pozostaje bez wpływu na postępowanie dotyczące samowolnej dobudowy obiektu garażowo warsztatowego.
Z tych też powodów organ nie stwierdził rażącego naruszenia prawa jak również okoliczności, że kontrolowaną decyzję wydano w spawie uprzednio rozstrzygniętej.
Decyzją z dnia [...] lutego 2007r. ([...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. P., na podstawie art. 138 §1 pk 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007r. podzielając argumentację przedstawioną przez organ I instancji.
Skargę na powyższą decyzję złożył W. P., podnosząc, że przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2004r. nakazującej rozbiórkę, doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż skarżącego obarczono obowiązkiem rozbiórki budynku, którego nie budował. Budynek istniał już w 1999 r., a skarżący nabył go w 2001r., czego dowodem jest mapa ewidencyjna na której naniesiono przedmiotowy budynek oraz oświadczenie zbywcy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał wcześniej zajęte stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1271).
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, stanowiącym nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, które nie polega na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ decyzji w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do skontrolowania, czy decyzja, kończąca to postępowanie nie jest dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa(vide wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2000r., I SA 1110/99, LEX nr 75520, teza pierwsza).
W rozstrzyganej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działający w trybie nadzoru, nie stwierdził naruszenia art. 156 § 2 i 3 kpa i stanowisko to należy podzielić.
Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach organ odwoławczy przeprowadził kontrolę wydanych w postępowaniu zwykłym postanowień i prawidłowo ocenił, że żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa nie występuje.
Podkreślić trzeba, ze podniesione przez skarżącego okoliczności nie mogły być podstawą do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, bowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził dwa niezależne postępowania.
Kwestionowana przez skarżącego decyzja z dnia [...] sierpnia 2004r. wydana została na skutek niewykonania obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] października 2003r.(znak [...]), wydanym w postępowaniu toczącym się w zakresie samowoli budowlanej dotyczącej dobudowy do istniejącego budynku gospodarczego pomieszczeń garażowo – warsztatowych o wymiarach [...] m.
Wobec niewykonania przez inwestora określonych w ww. postanowieniu obowiązków, organ powiatowy zobligowany był do nakazania rozbiórki, bowiem taki obowiązek wynika z treści art. 48 ust 1 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 48 ust 4 tejże ustawy (por. wyrok WSA z dnia 28 kwietnia 2005r., VII SA/Wa 1482/04, LEX 169370).
Zatem bez wpływu na kontrolowane rozstrzygnięcie pozostawało drugie postępowanie, które Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. prowadził jednocześnie, w zakresie samowolnej zmiany sposobu użytkowania i samowolnie wykonanych robót budowlanych w budynku gospodarczym, bowiem - wbrew twierdzeniom skarżącego – toczyło się ono w innej sprawie, w innym trybie tj. na podstawie innych przepisów ustawy – Prawo budowlane.
Z przedstawionych przyczyn, zarzuty podnoszone w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).