Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 Prawa budowlanego (Dz.U. z 2000r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) nałożył na E. B. obowiązek zamurowania otworów okiennych w ścianie południowej budynku, oddalonej od granicy z nieruchomością sąsiednią o około 1,80 m. tj. dwóch okien w poziomie piwnicy i po jednym oknie w poziomie parteru i pierwszego piętra.
Swoją decyzję organ uzasadnił naruszeniem §12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15 z 1999 poz. 140 ze zm.), który określa posadowienie budynku względem granicy działki.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła E. B., wskazując, iż odstępstwa od projektu w postaci wymurowania okien miały miejsce w czasie realizacji budowy w 1993 roku. Powołała przepisy art. 37 ust. 1 i art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku wówczas obowiązujące, i wniosła o uchylenie obowiązku zamurowania okien, gdyż przemawiają za tym względy społeczne.
Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138§1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu I instancji jest zasadna, a postępowanie przeprowadzono prawidłowo.
Organ podkreślił, że prawidłowo zastosowano przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Uznał, iż jedyną możliwością doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem jest zlikwidowanie powstałych otworów okiennych, aby zachowane były wymogi w/w rozporządzenia z 14 grudnia 1994 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła E. B., wnosząc o stwierdzenie nieważności obu decyzji oraz umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że przyjęto niewłaściwą podstawę prawną zaskarżonej decyzji, zarzuciła organowi przewlekłość w załatwieniu sprawy oraz podkreśliła, że zaistniałe odstępstwo od projektu jest dopuszczalne i nieistotne. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi rażące naruszenie jej słusznego interesu społecznego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1§1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w przypadku, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu takie naruszenie prawa w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło, dlatego skargę należało oddalić.
Niewątpliwie zgodzić należy się ze skarżącą, iż organy wskazały niewłaściwą podstawę prawną – art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdy tymczasem zastosowanie powinien mieć art. 51 ust. 1 pkt 2.
Wynika to wprost z treści decyzji, którą nałożono na skarżącą obowiązek wykonania określonych czynności (dyspozycja art. 51 ust. 1 pkt 2), podczas gdy art. 51 ust. 1 pkt 1 znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy wykluczona jest możliwość doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Sąd podziela także stanowisko skarżącej, iż w sprawie zastosowanie powinny mieć przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r Nr 17 poz. 62), gdy tymczasem organy orzekały w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15 z 1999 poz. 140). Wynika to z § 330 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 1994 r., który wskazuje, iż przepisów rozporządzenia nie stosuje się jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Decyzję taką wydano E. B. w dniu [...] lutego 1992 r. (decyzja Nr [...]), co wypełnia przesłanki cytowanego wyżej przepisu.
Powyższe uchybienia pozostają jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, które jest prawidłowe. Sąd podzielił ustalenia organu, iż wykonanie otworów okiennych w ścianie południowej budynku oddalonej od granicy z nieruchomością sąsiednią około 1,80 m. nie spełnia norm przepisu §12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, który nakazuje sytuowanie budynków w odległości 4 m. od granicy działki sąsiedniej.
Badając pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał je za chybione.
Nie sposób zgodzić się ze skarżącą, iż w niniejszej sprawie organy powinny orzekać w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz. 229 ze zm.).
Co prawda odstępstwa od decyzji Burmistrza W. z dnia [...]lutego 1992 r. Nr [...] zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] [...] w W., jak twierdzi skarżąca i nie kwestionuje tego organ, nastąpiły w 1993 roku, to jednak nie oznacza to, że właściwe są przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r.
Zagadnienie to normuje przepis przejściowy – art. 103§1 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r.
Niniejsze postępowanie zostało wszczęte 22 stycznia 2002 r., co oznacza, że organ orzeka na podstawie przepisów prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, z zastrzeżeniem ust. 2 art. 103, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, gdyż nie orzeczono o przymusowej rozbiórce.
Należy zauważyć, że nie każde naruszenie prawa materialnego lub procesowego stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Naruszenie prawa materialnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia tylko wtedy, gdy miało wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez naruszenie prawa "mające wpływ na wynik sprawy". Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet w wypadku prawidłowego zastosowania prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama.
W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.