Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołania zainteresowanych w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2005 r., uchylił decyzję Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2003 r. i umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny i prawny:
Skarżący wnioskiem z dnia [...] marca 2001 r. wystąpili o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] września 1999 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z. R. pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowo-handlowego z garażem podziemnym na terenie działki nr [...] i [...] przy ul. P.i róg I. w W. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie po przeprowadzonym postępowaniu, decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] odmówił uchylenia uprzedniej decyzji.
W wyniku odwołania od podjętego przez organ wojewódzki rozstrzygnięcia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1999 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...] oraz odmówił udzielenia Z. R. pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowo-handlowego.
Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego został uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 88/04, ze wskazaniami co do dalszego postępowania.
Rozpatrując ponownie odwołanie w oparciu o akta sprawy i mając na uwadze wskazania Sądu, organ odwoławczy stwierdził, że odwołujący się nie zachowali terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowanie, bowiem wiedzieli lub też wiedzieć
Sygn. akt VII SA/Wa 471/06 powinni uprzednio o niezgodności pomiędzy posiadaną przez nich mapą zasadniczą sporządzoną w dniu [...] lutego 1999 r. a znajdującą się w aktach mapą zagospodarowania działki.
Ze względu na proceduralne przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy nie zajmował się merytorycznym badaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.
Skargę sądową na powyższą decyzję wnieśli G., C. i R. R., domagając się jej uchylenia.
Skarżący zarzucili, że organ nie zrozumiał istoty sprawy, a nadto dokonał ustaleń sprzecznych ze stanem faktycznym.
Skarżący wskazali, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został w wyniku okazania stronom, we wcześniejszym postępowaniu sądowym w dniu 2 marca 2001 r., mapy pochodzącej prawdopodobnie z dokumentacji projektowej co do zagospodarowania działki, z której wynikało, że budynek wnioskodawców położony jest od granicy działki o 6m - co zdaniem skarżących - jest niezgodne ze stanem faktycznym, a co jak należy sądzić, było podstawą do wydania pozwolenia na budowę. Dokument ten błędnie wskazujący odległości, wprowadził w błąd organy administracji, które ustaliły okoliczności faktyczne na fałszywej podstawie, a to jest przesłanką z art. 145 § 1 pkt 1 kpa do wznowienia postępowania. Jak podkreślili skarżący, treść mapy zasadniczej powinna być znana organom z urzędu, gdyż została przyjęta do zasobu map już w lutym 1999 r., natomiast inwestor załączył projekt zagospodarowania działki sporządzony na nieaktualnym i niezgodnym ze stanem faktycznym pokładzie geodezyjnym chcąc ukryć rzeczywistą odległość między budynkiem istniejącym a budynkiem planowanym.
Zdaniem skarżących ustalenia organu odwoławczego, że uchybili terminowi dla wniosku o wznowienie postępowania, bo w dniu [...] października 1999 r. ich pełnomocnik zapoznał się z aktami dotyczącymi decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, są niezrozumiałe, bowiem w aktach tych nie ma dokumentacji projektowej powstającej dopiero na podstawie tych warunków.
Nadto skarżący podnieśli, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie zgodnie z wątpliwościami sądu, ale sąd nie badał stanu faktycznego sprawy, więc organ nie był związany treścią tych wątpliwości a jedynie miał ustalić kwestię zachowania terminu. Organ odmawiając wznowienia postępowania z uwagi na niezachowanie terminu powinien wykazać, że fakt posłużenia się sfałszowanym
Sygn. akt VII SA/Wa 471/06 dokumentem przez inwestora był znany stronie wcześniej. Prowadzone postępowanie w ogóle tego nie wykazało.
Podnoszona zaś w zaskarżonej decyzji sprawa prawidłowości usytuowania budynku skarżących nie ma żadnego związku z ustaleniem zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie.
Skarżący podkreślili, że nie zarzucają naruszenia przepisów o odległości od granic działki, lecz nieprawidłowość wydania pozwolenia na budowę tak wysokiego budynku – 15m przy odległości pomiędzy budynkami – 8m.
W oceni skarżących decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 148 kpa a także art. 7 i 77 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz po względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy.
Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ przepisów proceduralnych.
Zaskarżona w niniejszym postępowaniu sądowym decyzja organu odwoławczego wydana została po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu wojewódzkiego odmawiającej – we wznowionym postępowaniu – uchylenia decyzji własnej z dnia [...]września 1999 r. w przedmiocie zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia Z.R. na budowę budynku.
Zaskarżoną decyzję wydano w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 88/04, w którym Sąd zamieścił zalecenia, wskazując iż w pierwszej kolejności organ odwoławczy winien
Sygn. akt VII SA/Wa 471/06 przeprowadzić staranne ustalenia w przedmiocie terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania (art. 148 kpa) i związanej z tym dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu Sądu, wiążą organ.
Rzeczą organu odwoławczego było więc zbadanie, czy zachowany został termin z art. 148 kpa.
Rozważania organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i lakoniczna, jednozdaniowa wypowiedź w zasadniczej kwestii, iż "skarżący oraz ich pełnomocnik wiedzieli lub też wiedzieć powinni uprzednio o niezgodności pomiędzy posiadaną przez nich mapą zasadniczą sporządzoną w dniu [...] lutego 1999 r. a znajdującą się w aktach mapą zagospodarowania działki", nie pozwalają na ocenę, czy dochowany został termin z art. 148 kpa.
Używając określenia nie występującego w ustawie "wiedzieć powinni" sam organ poddaje w wątpliwość swoje stwierdzenie. Należy tu podkreślić, że organ miał obowiązek przeprowadzenia postępowania w tym zakresie.
Art. 138 kap normuje rodzaje decyzji odwoławczych. Zasadą jest, ze organ odwoławczy ponownie rozpoznaje i rozstrzyga sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji.
W art. 138 § 1 pkt 2 kpa wprowadzono wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji organu I instancji. Ograniczenie wypływa z kryterium umorzenia postępowania I instancji i dotyczy tylko przypadków, gdy to postępowanie było bezprzedmiotowe. W przypadku gdy nie wystąpi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania przed I instancją organ odwoławczy obowiązany jest sprawę rozstrzygnąć merytorycznie.
Jeżeli w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 138 kpa organ odwoławczy doszedł do wniosku, że uchybiono terminowi wznowieniowemu, to powinien uchylić decyzję Wojewody i odmówić wznowienia postępowania stosownie do treści art. 149 § 3 kpa. W przypadku gdyby organ doszedł do ustalenia, że zachowano termin do zgłoszenia
Sygn. akt VII SA/Wa 471/06 wniosku o wznowienie, to rzeczą organu byłoby rozpoznanie merytoryczne sprawy, zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku sądowym z dnia 17 marca 2005 r.
Umarzając w zaskarżonej decyzji postępowanie I instancji i nie wyjaśniając należycie kwestii terminowości wniosku, organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 149 § 3 kpa, co stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).